Nagle całe lata rozmów nabrały sensu.
Emily omijająca sklepy z rzeczami dla niemowląt.
Emily zmieniająca temat za każdym razem, gdy nasi znajomi ogłaszali ciążę.
Emily mówiąca: „Może kiedyś”, jednocześnie odwracając wzrok.
Wtedy usłyszałem jej głos.
„Otworzyłeś.”
Odwróciłem się.
Emily nie spała.
Jej oczy były pełne łez.
„Przepraszam.”
Przysunąłem się bliżej.
„Myślałaś, że odejdę?”
Skinęła głową.
„Myślałam, że mnie znienawidzisz za to, że odebrałam ci taką przyszłość.”
Chwyciłem ją za rękę.
„Nic mi nie odebrałaś.”
„Ale chciałeś mieć dzieci.”
„Chciałem mieć życie z tobą.”
Zaczęła płakać.
Ja też.
Potem zadałem pytanie, które nie dawało mi spokoju.
„Kto wysłał tę wiadomość?”
Emily spojrzała w stronę drzwi.
Stała tam kobieta.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
