Zawody mogą pozostać zaplanowane.
Ale pod względem emocjonalnym wszystko może wydawać się inne.
Młodzi sportowcy potrzebują możliwości przepracowania tego, co się wydarzyło, bez wywierania na nich presji, by szybko się zregenerować.
Niektórzy mogą odnieść korzyść z prywatnej rozmowy z doradcą.
Inni mogą znaleźć pocieszenie w dzieleniu się wspomnieniami z członkami drużyny.
Nadzorowane spotkanie upamiętniające może być znaczącą okazją do uznania straty.
Szkoły, trenerzy i rodziny powinni zwracać szczególną uwagę na dzieci, u których występują trwałe zmiany w zachowaniu, śnie, nastroju lub zaangażowaniu społecznym.
Zmiany te nie zawsze oznaczają, że dzieje się coś poważnego, ale mogą wskazywać na potrzebę dodatkowego wsparcia emocjonalnego.
Szczególnie ważną zasadą jest unikanie przymusowego uczestnictwa.
Nie każdy sportowiec będzie chciał wziąć udział w uroczystościach żałobnych, publicznie omawiać wydarzenie lub od razu wrócić do treningów.
Należy uszanować ich życzenia, gdy tylko jest to możliwe.
Dorośli również powinni zachować ostrożność, rozmawiając o okolicznościach tragedii.
Wielokrotna ekspozycja na niepokojące plotki, drastyczne opisy i niepotwierdzone twierdzenia w Internecie może nasilać stres.
Młodzi ludzie zasługują na prawdziwe informacje przedstawiane z wrażliwością.
Celem nie jest zniknięcie żalu.
Chodzi o to, aby sportowcy zrozumieli, że nie muszą stawiać czoła temu sami.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
