Ostatnia, szczera refleksja: Każde młode marzenie zasługuje na jutro
Gdzieś na świecie dziecko po raz pierwszy staje na lodzie.
Być może jest zdenerwowana.
Być może trzyma się desek, niepewna, czy uda jej się utrzymać równowagę.
Być może śmieje się po drobnym upadku, podczas gdy rodzic dumnie przygląda się jej z drugiej strony lodowiska.
Być może jeszcze o tym nie wie, ale ta zwyczajna chwila może stać się początkiem pasji trwającej całe życie.
Za kilka lat może występować przed publicznością, uczyć jazdy na łyżwach inne dziecko lub po prostu wspominać lodowisko jako miejsce, w którym czuła się wolna.
Jej przyszłość kryje w sobie możliwości, których nikt nie jest w stanie sobie wyobrazić.
Dlatego ochrona młodych sportowców jest tak ważna.
Ich życie wykracza daleko poza lodowisko.
Nie definiują ich trudności skoków, liczba zdobytych medali ani oczekiwania, jakie się wobec nich pokłada.
Zasługują na szansę rozwoju, eksploracji, popełniania błędów, odkrywania nowych zainteresowań i wybierania własnych ścieżek.
Kiedy traci życie młody sportowiec, smutek wykracza poza świat sportu, ponieważ oznacza to utratę przyszłości pełnej możliwości.
Żaden hołd nie zmaże tego żalu.
Żadna inicjatywa na rzecz bezpieczeństwa nie zmieni tego, co się już wydarzyło.
Społeczności mogą jednak odpowiedzieć współczuciem, uczciwością i zaangażowaniem w naukę.
Mogą zachować cenne wspomnienia, jednocześnie pracując na rzecz poprawy warunków życia następnego pokolenia.
Mogą nauczyć młodych sportowców, że determinacja i ostrożność nie są ze sobą sprzeczne.
Mogą przypominać rodzicom i trenerom, że sukces nigdy nie powinien wiązać się z milczeniem na temat bólu.
Mogą także przyczynić się do stworzenia środowiska sportowego, w którym dzieci będą cenione za to, kim są, a nie tylko za to, co osiągną.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
