„Nie” – powiedział.
Jego głos był cichy, ale stanowczy.
Poczułem ucisk w żołądku.
Zacząłem wstawać, ale Ron złapał mnie za rękę.
„Poczekaj” – mruknął.
„Co on robi?”
“Nie wiem.”
Mój tata wszedł do przejścia.
Stewardesa podniosła się ze swojego miejsca blisko przodu samolotu.
“Panie, musi pan usiąść.”
„Tak” – odpowiedział. „Potrzebuję tylko minuty”.
„Nie możesz stać podczas startu.”
“Rozumiem.”
Samolot lekko wyrównał lot, ale sygnał zapięcia pasów pozostał włączony.
Mój ojciec podniósł obie ręce.
„Nie próbuję sprawiać kłopotów”.
Stewardesa przyjrzała mu się uważnie.
Teraz wyglądał na zdenerwowanego. Nie na złego. Nie na lekkomyślnego.
Nerwowy.
To mnie jeszcze bardziej przestraszyło.
Mój tata nie był człowiekiem, który lubił być w centrum uwagi.
Nienawidził wygłaszania przemówień.
Kiedyś opuścił wcześniej uroczystość wręczenia nagród w moim liceum, bo ktoś zasugerował mu, żeby powiedział kilka słów.
Teraz cała kabina patrzyła na niego.
Stewardesa podeszła i ściszyła głos.
Panie, co się dzieje?
Pochylił się bliżej i przemówił do niej.
Nie słyszałem, co powiedział.
Jej wyraz twarzy złagodniał.
Spojrzała na moją matkę, potem na Nancy.
Nancy naciągnęła koc wyżej na kolana.
Stewardesa przemówiła ponownie.
Mój ojciec skinął głową.
Potem zrobiła coś, czego się nigdy nie spodziewałem.
Zaprowadziła go do przodu.
Moja matka odwróciła się na swoim miejscu.
“Jimmy?”
Spojrzał na nią.
“Zostań tam, Kel.”
Spojrzała na niego, jakby stracił rozum.
W całej kabinie zapadła cisza.
Nawet pasażerowie, którzy przegapili początek, wyczuli, że coś się dzieje.
Kilka sekund później sygnał zapięcia pasów zgasł.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
