„Cały czas planowałem przyjechać, Babciu. W pracy zrobiło się tłoczno. Potem się ożeniłem. Potem się przeprowadziliśmy. Za każdym razem, gdy planowałem wyjazd, coś się działo.”
Susan skinęła głową ze smutkiem.
„Zawsze jest coś.”
Wskazała na mnie.
„Kiedy nie mogłam już o siebie zadbać, Sam przeszedł przez ulicę. Nigdy nie pytał, ile mam pieniędzy. Nigdy nie pytał, kto odziedziczy mój dom. Pytał, czy jadłam”.
Marcy otarła twarz.
„Woził mnie na wizyty. Gotował dla mnie. Kiedy w nocy się bałem, siadał przy mnie. Kiedy nie mogłem spać, nie kładł się spać”.
Greg spuścił wzrok.
„Nie wiedzieliśmy”.
„Nie” – odpowiedziała Susan. „Nie zrobiłeś tego”.
Następnie spojrzała na policjanta.
„Nie ma tu przemocy. Nie potrzebuję nikogo, żeby mnie ratował. Zdecydowałam się zostać w domu Sama i chcę tu zostać”.
Oficer skinął głową.
Greg powoli zamknął teczkę, którą niósł.
„Przepraszam, Sam.”
Spojrzałem na niego.
„To nie mnie jesteś winien przeprosiny”.
Greg zwrócił się w stronę matki.
Susan podniosła rękę zanim zdążył przemówić.
„Nie chcę przemówień”.
„Czego chcesz, mamo?”
Susan spojrzała na Grega, Marcy i Laurę.
„Chcę mieć swoją rodzinę”.
Laura zaczęła płakać jeszcze mocniej.
Głos Susan złagodniał.
„Jeśli macie czas, żeby dyskutować o tym, co się stanie, kiedy mnie już nie będzie, to macie czas, żeby posiedzieć ze mną, póki jeszcze tu jestem”.
Nikt nie miał odpowiedzi na to pytanie.
Więc zostali.
CZĘŚĆ 3
Tego popołudnia coś się zmieniło w moim domu.
Greg zrobił herbatę.
Laura pomogła Susan umyć włosy.
Marcy wymieniła pościel w pokoju gościnnym i uporządkowała stolik z lekami Susan.
Policjant odszedł, upewniając się po raz kolejny, że Susan jest bezpieczna, przytomna psychicznie i że zostaje ze mną, bo tego chciała.
Wieczorem w okolicy wreszcie zrobiło się cicho.
O 8:55 Greg stał przy drzwiach wejściowych.
„Pozwolimy wam spędzić ten czas tak, jak zwykle.”
Spojrzałem w stronę pokoju Susan.
Po raz pierwszy odkąd się wprowadziła, zbliżanie się godziny dziewiątej nie napełniło mojej piersi strachem.
Zaniosłem jej lekarstwo do środka.
Susan przełknęła kieliszek, skrzywiła się i oddała mi szklankę.
“Straszny.”
„Mówisz to każdej nocy.”
„Bo każdej nocy smakuje okropnie.”
Zaśmiałem się i przysunąłem to samo drewniane krzesło do jej łóżka.
Susan przyglądała mi się przez chwilę.
“Dobrze?”
Spojrzałem na list mojej matki.
„Nie jestem pewien, do czego miałbym się dziś przyznać”.
Susan się uśmiechnęła.
„To brzmi jak poprawa.”
Cicho się zaśmiałem.
Potem nasunęło mi się kolejne pytanie.
„Czy dlatego zgodziłeś się tu przyjść?”
“Co?”
„Z powodu mojej matki. Bo miałeś listy.”
“Częściowo.”
„Jaki był inny powód?”
Jej uśmiech zniknął.
Przez kilka sekund Susan spojrzała w okno.
Potem szepnęła: „Bałam się”.
Odpowiedź zabolała mnie bardziej niż się spodziewałem.
„Ja też nie chciałam być sama.”
Wyciągnąłem rękę i ująłem ją za rękę.
„Nie jesteś sam.”
Z kuchni dochodziły głosy.
Greg i Marcy wrócili z zapasem jedzenia na następny dzień.
Susan też je usłyszała.
Na jej twarzy pojawił się spokojny wyraz.
„Twoja matka zawsze mi mówiła, że czasami ludzie potrzebują drugiej szansy, zanim zrozumieją, co powinni byli zrobić z pierwszą.”
Przełknęłam ślinę.
„Chciałbym jej podziękować.”
Susan spojrzała na list, który trzymałam w ręce.
“Możesz.”
“Jak?”
„Przestańcie karać syna, którego kochała”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
