“Ja wiem.”
Podniosłem brwi.
“Dlaczego nie?”
„Bo za każdym razem, gdy zaczynali hałasować, ja budziłem się pierwszy”.
Spojrzałam na niego.
Kontynuował. „A potem zaczynałem się martwić, że coś jest nie tak”.
Przyglądałem mu się przez kolejną sekundę.
Wtedy zacząłem się śmiać.
Dawid wyglądał na obrażonego.
„Próbowałem zrobić coś miłego”.
“Sprawiłeś, że pomyślałem, że coś ukrywasz.”
“Byłem.”
“Pięć kociąt!”
„Teoretycznie rzecz biorąc, znowu.”
Pokręciłem głową. Wtedy mały kotek znowu zapiszczał.
Mój śmiech ustał.
„Czy powinniśmy coś zrobić?”
“Już do kogoś dzwoniłem.”
“Kto?”
“Ratunek.”
Powiedział mi, że rozmawiał z nimi tego popołudnia.
Radzili mu, żeby nie przenosił całego miotu, jeśli matka nadal wracała. Najwyraźniej wracała, choć nie zawsze.
David sprawdzał z daleka, czy w okolicy panuje cisza.
Jednak tej nocy najmniejszy kotek oddalił się od pozostałych.
Poczuła chłód, gdy jej dotknął.
„Ratownicy powiedzieli mi, na co zwracać uwagę” – powiedział. „Powiedzieli, że jeśli któryś z nich wydaje się słaby lub oddzielony, mam zadzwonić ponownie”.
“Zrobiłeś to?”
„Tak. Wyślą kogoś rano.”
Spojrzałem w stronę tylnych drzwi. „Chcę zobaczyć pozostałych”.
„Wiedziałem, że tak się stanie”.
“Co?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
