To, że Kevin urodził się niezwykle duży, od samego początku wyróżniało go.
Dla większości niemowląt narodziny są pamiętane poprzez drobne szczegóły: pierwszy krzyk, maleńkie paluszki, senne miny i wszechogarniające emocje związane ze spotkaniem z nowym dzieckiem. Dla rodziny Kevina tym chwilom towarzyszyło coś jeszcze – świadomość, że ludzie są zafascynowani samym rozmiarem ich noworodka.
Siedmiokilogramowe dziecko naturalnie przyciąga uwagę. Ludzie chcą wiedzieć, jak takie dziecko mogło się urodzić. Przyglądają się. Zadają pytania. Porównują je z innymi dziećmi.
A jeśli historia jest na tyle nietypowa, może szybko stać się czymś większym niż ludzie w niej zaangażowani.
Narodziny Kevina stały się ciekawostką.
Najpierw była liczba.
Siedem kilogramów.
Potem nadeszły pytania.
Jak duży by był? Czy nadal rósłby w zawrotnym tempie? Czy jego rozmiar sprawiałby problemy? Czy zawsze byłby inny niż wszyscy?
Te pytania mogą wydawać się nieszkodliwe, gdy zostaną zadane raz. Jednak dla osoby, która jest ich autorem, słuchanie różnych wersji tego samego pytania przez całe dzieciństwo może być wyczerpujące.
Kevin nie miał wpływu na okoliczności swoich narodzin. Mimo to przez lata proszono go o wyjaśnienie czegoś, co wydarzyło się, zanim był na tyle dorosły, by to pamiętać.
Jego rodzice zrozumieli coś ważnego.
Ich syn potrzebował dzieciństwa, a nie całego życia spędzonego na byciu traktowanym jak eksponat.
Starali się więc zapewnić mu możliwie najzwyklejsze wychowanie.
W domu nie był numerem.
On był Kevinem.
Dorastanie w innym wieku
W miarę jak Kevin dorastał, różnice między nim a innymi dziećmi stawały się coraz bardziej widoczne.
Większość dzieci w końcu odkrywa, że pod jakimś względem różni się od swoich rówieśników. Ktoś może być niższy, ktoś wyższy. Jedno dziecko może być wyjątkowo wysportowane, a inne bardziej zainteresowane książkami lub muzyką.
Różnicę w zachowaniu Kevina było o wiele trudniej przeoczyć.
Był wyjątkowo wysoki.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
