Nie policzek Richarda.
Nie deszcz.
Nie spojrzenia obcych ludzi.
To małe pytanie.
Arthur spuścił głowę, a jego ramiona zaczęły drżeć.
— Przepraszam — wyszeptał. — Tak bardzo przepraszam.
Lily spojrzała na Richarda Cole’a.
— Dlaczego pan go skrzywdził?
Richard próbował zachować twardy głos.
— On jest złodziejem.
Lily pokręciła głową.
— On jest moim dziadkiem.
— Ukradł z mojego sklepu.
— Ukradł, bo Oliver był głodny.
Alejka ucichła.
Lily przycisnęła mokry rysunek do piersi.
— Nasza mama i nasz tata umarli. Dziadek się nami opiekuje. Codziennie szuka pracy, ale nikt go nie chce. Mówi, że już jadł, ale ja wiem, że nie. Oddaje swoje jedzenie Oliverowi.
Arthur zamknął oczy.
— Lily…
Ale ona mówiła dalej.
— Wczoraj wieczorem Oliver płakał, bo bolał go brzuszek. Poprosił o żółte jajka. Mama kiedyś mu takie robiła.
Spojrzała na rozbite jajka na chodniku. Żółtko rozpływało się w deszczu.
— A teraz nie ma nawet tego.
Nikt już się nie śmiał.
Jedna kobieta opuściła telefon i zaczęła płakać. Jeden pracownik przyniósł buty Arthura ze środka. Inny zdjął swoją kurtkę i położył ją na ramionach Arthura, nie patrząc mu w oczy.
Richard stał przy drzwiach, nagle jakby mniejszy.
Lily chwyciła Arthura za rękę.
— Chodźmy do domu — powiedziała.
Arthur ledwo mógł iść. Kolano pulsowało bólem. Warga piekła. Żebra bolały. Ale nic nie bolało tak bardzo jak mała dłoń Lily trzymająca jego rękę.
W domu Noah pierwszy otworzył drzwi.
Jego uśmiech zniknął.
— Dziadku?
Oliver wybiegł za nim. Jego oczy od razu powędrowały do pustych rąk Arthura.
— Przyniosłeś jajka?
Arthur stał w progu w cudzej kurtce, z zaschniętą krwią przy ustach i z niczym, co mógłby im dać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
