Gdy nasza godzina dobiegła końca, zebrałem swoje rzeczy.
„W przyszłą środę o tej samej porze?” – zapytałem.
„Nie przegapiłbym tego” – obiecał. „Chociaż w przyszłym tygodniu mogę ci zrobić niespodziankę”.
„Albercie, zaskakujesz mnie co tydzień.”
Uśmiechnął się, ale pod tym uśmiechem kryło się coś spokojniejszego.
Czegoś, czego nie potrafiłem nazwać.
„Nie w ten sposób” – mruknął.
„W przyszłym tygodniu mogę cię zaskoczyć.”
Wtedy nie przywiązywałem do tego większej wagi.
Założyłem, że po prostu zachowuje się żartobliwie.
Ale kierując się w stronę drzwi, obejrzałem się.
Albert rozmawiał cicho z pielęgniarką Sarą.
W chwili, gdy zauważyli, że się im przyglądam, oboje ucichli.
Wtedy nie przywiązywałem do tego większej wagi.
Wyszedłem przez przesuwane drzwi i znalazłem się na parkingu.
Maska, którą nosiłem dla wszystkich innych, spadła.
Kiedy dotarłam do samochodu, byłam tą samą pustą kobietą, którą byłam rano.
Kobieta, która bała się pustego domu i panującej w nim ciszy.
Nigdy nie zauważyłem, że Albert obserwuje mnie przez okno.
Nie miałam pojęcia, że to, co zaplanował na następną środę, zmieni wszystko, w co wierzyłam na temat swojego życia.
Maska, którą nosiłem dla wszystkich innych, spadła.
Właśnie skończyliśmy naszą zwykłą partię szachów, gdy Albert powoli wstał.
Sięgnął do kieszeni kurtki.
Następnie ostrożnie uklęknął na jedno kolano.
Wszyscy mieszkańcy, pielęgniarki i goście odwrócili się, żeby na niego spojrzeć.
Wtedy Albert spojrzał na mnie i zapytał:
“Czy wyjdziesz za mnie?”
Ostrożnie uklęknął na jedno kolano.
Stałem tam zupełnie zamarznięty.
„Jest powód, dla którego cię wybrałem” – powiedział cicho Albert. „A kiedy go usłyszysz, zrozumiesz, dlaczego musiałem zapytać”.
W pomieszczeniu rozległ się szmer.
Zamiast okazać zaskoczenie, kilku mieszkańców wymieniło znaczące spojrzenia.
Jakoś byłem jedyną osobą, która tego nie przewidziała.
„Jest powód, dla którego cię wybrałem”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
