***
Przyzwyczailiśmy się do tego rytmu tydzień po tygodniu.
Nigdy nie zapytał wprost o mój smutek i doceniałam to bardziej, niż on zdawał sobie z tego sprawę.
Pewnej środy, czując się odważna, postanowiłam go podrażnić.
“Oszukiwałeś.”
„Albercie, czy mogę cię o coś zapytać osobiście?”
„Tylko jeśli to skandal.”
Czy kiedykolwiek ponownie wyszłabyś za mąż?
Odstawił filiżankę i przez dłuższą chwilę mi się przyglądał.
Wtedy cała jego twarz się rozjaśniła.
„Mam dopiero osiemdziesiąt dziewięć lat” – zaśmiał się, prostując ramiona. „Daj mi jeszcze trochę czasu. Nigdy nic nie wiadomo”.
Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę.
Oboje się zaśmialiśmy.
Na chwilę uczucie pustki w mojej piersi ustąpiło.
Nic w tamtej chwili nie wskazywało na to, że podjął już decyzję, która zmieni nasze życie.
„Powinieneś częściej się śmiać” – powiedział. „To bardziej do ciebie pasuje niż ta druga twarz, którą nosisz”.
Zmarszczyłem brwi.
„Jaka inna twarz?”
Podjął już decyzję, która miała odmienić nasze życie.
„To, które zakładasz, gdy myślisz, że nikt nie patrzy” – odpowiedział łagodnie.
Zbyłam to wzruszeniem ramion i sięgnęłam po herbatę.
“Wyobrażasz sobie rzeczy.”
„Może” – powiedział.
Jednak jego wzrok zatrzymał się na mnie dłużej, niż powinien.
Zignorowałem to
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
