Jednak odpowiednie wsparcie zawodowe może zmniejszyć prawdopodobieństwo, że jeden członek rodziny będzie musiał zająć się wszystkimi potrzebami medycznymi, praktycznymi i emocjonalnymi.
Wspólne podejście może poprawić bezpieczeństwo i zachować relacje.
Wyzwanie społeczne starzejącego się społeczeństwa
Presja, której doświadczają starsze pary, jest częścią znacznie większego problemu.
W wielu krajach ludzie żyją dłużej, a jednocześnie zmieniają się struktury rodzinne i modele zatrudnienia.
Dorosłe dzieci mogą mieszkać daleko od rodziców.
Gospodarstwa domowe mogą być mniejsze niż w poprzednich pokoleniach.
Ludzie mogą pozostawać zatrudnieni nawet w latach, w których ich rodzice wymagają znacznej opieki.
Zmiany te stawiają nowe wyzwania systemom opieki zdrowotnej, społecznościom i rodzinom.
Dłuższe życie jest wielkim osiągnięciem medycyny, zdrowia publicznego i warunków życia.
Jednak w celu zwiększenia długości życia należy również uwzględnić w planowaniu okresy, w których ludzie mogą potrzebować dodatkowej pomocy.
Celem nie powinno być po prostu pomaganie ludziom żyć dłużej.
Powinno ono również wspierać zdrowie, godność, więzi społeczne i jakość życia w tych dodatkowych latach.
Wymaga to zwrócenia uwagi na dostępność opieki zdrowotnej, niedrogie opcje opieki, bezpieczne mieszkania, transport i wsparcie dla opiekunów rodzinnych.
Korzyścią dla społeczności jest również zmniejszenie stereotypu związanego z zależnością.
Ludzie nie powinni się wstydzić, że potrzebują pomocy w codziennych czynnościach.
Członkowie rodziny nie powinni się wstydzić, że nie są w stanie zapewnić kompleksowej opieki bez pomocy profesjonalistów.
Społeczeństwo, które ceni osoby starsze, musi również brać pod uwagę ludzi, którzy ich wspierają.
Gdy opieka pozostaje niewidoczna, wyzwania z nią związane są łatwiejsze do przeoczenia.
Gdy uświadomimy sobie te wyzwania, pojawią się większe możliwości opracowania praktycznych rozwiązań.
Znaczenie więzi emocjonalnej
Leczenie i pomoc fizyczna są niezbędne, ale więź emocjonalna jest kolejnym ważnym elementem zdrowego starzenia się.
Osoby starsze mogą odczuwać samotność po przejściu na emeryturę, utracie przyjaciół, ograniczeniu sprawności ruchowej lub zmianie trybu życia społecznego.
Osoby opiekujące się ciężko chorym współmałżonkiem mogą odczuwać samotność nawet wtedy, gdy spędzają ze sobą niemal każdą godzinę.
Opiekunowi może brakować towarzystwa, które kiedyś dzielił.
Rozmowy mogą skupiać się na chorobie.
Aktywności, które wcześniej przynosiły parom radość, mogą być już niemożliwe.
Opiekun może czuć się winny, że chce spędzić trochę czasu w samotności.
Jednocześnie pacjent może obawiać się, że jego problemy zdrowotne uniemożliwiają partnerowi cieszenie się życiem.
Te uczucia mogą stworzyć dystans emocjonalny, nawet w związku opartym na miłości.
Pomocne może być utrzymywanie kontaktów poza domem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
