Mało jest doświadczeń stanowiących większe wyzwanie emocjonalne niż obserwowanie, jak bliska osoba zmaga się z poważną chorobą.
Cierpienie może obejmować ból fizyczny, ograniczenie sprawności ruchowej, zmiany poznawcze, niepewność lub rosnącą potrzebę pomocy.
Dla kogoś, kto dzielił z pacjentem życie, zmiany te mogą być głęboko osobiste.
Małżonek może pamiętać energiczną osobę, którą poślubił dziesiątki lat wcześniej.
Mogą wspominać uroczystości rodzinne, wakacje, wspólne osiągnięcia i zwykłe chwile, które kiedyś wydawały się nic nieznaczące.
Wspomnienia te mogą stać się szczególnie silne, gdy teraźniejszość wygląda zupełnie inaczej.
Opiekun może czuć się bezradny, jeśli leczenie nie przynosi oczekiwanej ulgi.
Mogą odczuwać niepokój przed wizytami u lekarza lub bać się zmian objawów.
Mogą się martwić, czy podejmują właściwe decyzje.
Niektórzy doświadczają żałoby antycypacyjnej — emocjonalnej reakcji na straty, których można się spodziewać lub które nastąpiły już przed śmiercią bliskiej osoby.
Ta forma żałoby może wiązać się ze smutkiem, strachem, gniewem, poczuciem winy i niepewnością.
Doświadczenie nie odbywa się według przewidywalnego harmonogramu.
Pewnego dnia opiekun może poczuć nadzieję, że leczenie zaczyna mu pomagać.
Następnie mogą czuć się zdruzgotani porażką.
Takie wahania emocjonalne mogą być wyczerpujące, szczególnie gdy nie ma możliwości otwartej dyskusji na ich temat.
Opiekunowie mogą również odczuwać nieprzyjemne uczucie bezradności, gdy nie mogą ulżyć cierpieniu innej osoby.
Ta bezradność może czasami przerodzić się w błędne przekonanie, że ponoszą oni osobistą odpowiedzialność za okoliczności, na które nie mają wpływu.
W rzeczywistości wielu schorzeń nie da się w pełni wyleczyć samą miłością, wysiłkiem i determinacją.
Konieczne może okazać się leczenie profesjonalne, odpowiednie leczenie bólu, wsparcie psychologiczne i pomoc praktyczna.
Nie można oczekiwać, że ktoś rozwiąże każdy aspekt poważnego schorzenia tylko dlatego, że jest najbliższym krewnym pacjenta.
Ukryta rola strachu
Gdy w rodzinie pojawia się poważna choroba, strach może wpływać na niemal każdą sferę życia.
Pacjenci mogą obawiać się bólu, rosnącej zależności, hospitalizacji lub utraty możliwości pozostania w domu.
Opiekunowie mogą obawiać się popełnienia błędu.
Mogą obawiać się, że przeoczą ważny objaw, podają leki nieprawidłowo lub nie będą w stanie zareagować w nagłym wypadku.
Mogą również pojawić się obawy dotyczące pieniędzy.
W jaki sposób będą pokrywane koszty leczenia?
Co się stanie, jeśli konieczna będzie dodatkowa opieka?
Czy rodzina będzie musiała sprzedać nieruchomość lub zmienić miejsce zamieszkania?
Kto udzieli pomocy, jeśli główny opiekun zachoruje?
Obawy te mogą być szczególnie niepokojące, gdy para ma ograniczone wsparcie ze strony krewnych lub służb społecznych.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
