Odwołał nasz ślub wrzucając moją suknię do czarnych worków na śmieci.
Nie złożył go, nie zwrócił, nawet nie wyglądał na zawstydzonego — po prostu wepchnął sześć tysięcy dolarów w koronkę i jedwab do plastiku, podczas gdy jego matka filmowała mnie płaczącą.
„Bądź wdzięczna, Claire” – powiedział Preston Vale, wygładzając spinki do mankietów, jakby omawiał pogodę. „Przynajmniej powiedziałem ci przed przysięgą.”
Staliśmy w marmurowym holu jego rodzinnej posiadłości, Ashbourne Hall, w miejscu, gdzie spędziłam jedenaście miesięcy planując ślub, który, jak myślałam, oznaczał miłość. Białe róże zdobiły schody. Szampan schłodzony w srebrnych wiaderkach. Moje imię wciąż widniało obok jego na tablicy powitalnej na zewnątrz.
Jego nowa narzeczona, Vivienne Cross, opierała się o poręcz schodów w satynowej sukience w kolorze szampana i uśmiechała się, jakby kupiła moje upokorzenie na aukcji.
„Ona dobrze to znosi” – powiedziała Vivienne.
Matka Prestona, Marjorie, zaśmiała się cicho. „Dziewczyny znikąd zazwyczaj tak robią. Są przyzwyczajone do przegrywania”.
Spojrzałam na worki na śmieci. Jeden rękaw mojej sukni ślubnej wystawał, delikatne perłowe guziki odbijały światło.
Poczułem pieczenie w gardle, ale nie błagałem.
Preston tego nienawidził.
Podszedł bliżej. „Ojciec Vivienne inwestuje w mój projekt ośrodka wypoczynkowego. Prawdziwe pieniądze, Claire. Koneksje. Byłaś słodka, ale słodycz nie uratuje majątku tonącego w długach”.
„Więc ślub jest jutro” – powiedziałem cicho – „tylko z nią?”
„Z kimś odpowiednim” – warknęła Marjorie.
Skinąłem głową.
To sprawiło, że uśmiech Vivienne stał się ostrzejszy. „Możesz jeszcze przyjść. Może pomogę ci z księgą gości”.
Preston zaśmiał się cicho. „Nie bądź okrutny”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
