Pierwszą rzeczą, jaką zrobił mój mąż po wypadku, było nie trzymanie mnie za rękę. Sprawdził, czy moje ubezpieczenie na życie nadal wskazuje go jako beneficjenta.
Dowiedziałem się o tym od pielęgniarki, która uważała, że morfina powoduje głuchotę.
Trzy tygodnie później siedziałem w naszym marmurowym salonie z obiema nogami owiniętymi ortezami, żebrami zabandażowanymi taśmą, a lewa ręka trzęsła mi się tak bardzo, że musiałem ją schować pod kocem. Deszcz spływał po oknach niczym czarne żyły. Naprzeciwko mnie Adrian Vale wyglądał nieskazitelnie w granatowym garniturze, który mu kupiłem.
Obok niego stała Celeste, jego dwudziestosześcioletnia asystentka, pachnąca moimi perfumami.
Adrian rzucił mi na kolana papiery rozwodowe.
„Nie mogę być do końca życia przywiązany do kaleki” – westchnął.
Następnie pocałował Celeste w policzek.
Zachichotała cicho i ostro, z obrzydzeniem wodząc wzrokiem po moich bandażach. „Jesteś odważny, Adrianie. Większość mężczyzn nawet nie przyszłaby osobiście”.
Przyglądałem się im.
Kiedyś kochałam tego mężczyznę na tyle, że zbudowałam jego firmę księgową z popiołów jego długów. Przedstawiałam go klientom, poprawiałam jego dokumenty, tuszowałam jego błędy i podpisywałam się swoim nazwiskiem obok jego, bo małżeństwo uczyniło mnie sentymentalną.
Dowiedziałem się, że sentymentalizm dużo kosztuje.
„Powiedz coś, Maro” – powiedział Adrian. „Nie rób z tego teatru”.
Mój wózek inwalidzki zaskrzypiał, gdy pochyliłem się do przodu. Ból błysnął mi w oczach, ale moja twarz pozostała spokojna.
„Gdzie jest długopis?”
Jego wyraz twarzy drgnął. Spodziewał się błagań. Łez. Może dramatycznego załamania, które pozwoliłoby mu poczuć się potężnym.
Celeste uśmiechnęła się szerzej. „To dojrzałe”.
Podpisałem każdą stronę.
Mój podpis wyglądał słabo, krzywo, niemal dziecinnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
