Trzeci slajd kwartalnej prognozy regionalnej zawierał przesuniętą kropkę dziesiętną w kolumnie operacji. Pochyliłem się, żeby zwrócić na to uwagę mojemu młodszemu analitykowi, ale płaska, czarna powierzchnia mojego telefonu na mahoniowym stole zaszumiała o drewno – krótka, ostra wibracja, która ustała po trzech sekundach.
„Musimy naprawić tę czwórkę zanim wyślemy to do wiceprezydenta” – powiedziałem.
Telefon znów zaszumiał, przesuwając się o cal w lewo. Ekran pozostał ciemny, ale cichy sygnał alarmowy oznaczał, że automatyczny dział ds. oszustw w moim banku próbował się ze mną skontaktować po raz piąty w ciągu czterdziestu pięciu minut.
„Mogę już zaktualizować arkusz, Lauren” – powiedziała Sarah, dotykając już rysikiem tabletu.
Sięgnąłem w dół i poprawiłem srebrny zegarek na lewym nadgarstku, zaciskając metalowy pasek o jeden ząbek, aż zimna stal zaczęła szczypać mnie w skórę. Dziwny, ciężki chłód ogarnął mnie za obojczykiem, pomimo suchego ciepła biurowego klimatyzatora wiejącego prosto na mnie.
„Nie spiesz się” – powiedziałem, wstając i zamykając laptopa. „Muszę wyjść, żeby zadzwonić do kogoś prywatnego”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
