Baxter, nasz stary retriever, nigdy nie drapał kuchennej szyby z takim mokrym, rozpaczliwym skomleniem.
Siedziałam przy stole z formiki, ściskając mocno mój ulubiony kubek.
To był ten pomalowany w jaskrawo niebieskie i pomarańczowe paski.
Kawa w środku zupełnie wystygła, dwa dolary wydane na jedzenie w pobliskim barze to była strata czasu.
Kupiłem go o świcie, mając nadzieję, że cisza rozwieje mgłę w mojej głowie, ale przez to tylko zmarzły mi dłonie.
Pocierałam obrączkę, przesuwając złotą obrączkę w tę i z powrotem po kostce palca, aż skóra zrobiła się różowa.
Na zewnątrz pies znów zaskomlał; ten wysoki dźwięk podziałał na moje nerwy.
Dlaczego był tam o szóstej rano?
Wstałem i otworzyłem tylne drzwi. Zardzewiałe drzwi z moskitierą głośno zaskrzypiały na sprężynie.
Zamiast strząsnąć wilgoć z płaszcza, Baxter przebiegł obok mnie i upuścił na linoleum rozmiękły kłąb żółtego materiału.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
