Zardzewiała rura pod zlewem kuchennym wydała wilgotny, metaliczny jęk, gdy zacisnąłem żelazny klucz na mosiężnej nakrętce. Szara woda, pachnąca kwaśnym płynem do mycia naczyń i gnijącym drewnem, spływała mi po kostkach. Max siedział na linoleum obok moich butów, stukając niebieskim plastikowym kluczem w drzwi szafki.
„Możesz to naprawić, tato?” zapytał Max.
„Staram się, kolego” – powiedziałem.
Zimna kropla wody uderzyła mnie w kark. Spojrzałem w sufit, gdzie żółknący krąg płyty gipsowo-kartonowej zaczął się rozszerzać w dół niczym ciężki pęcherz.
Kolejna kropla spadła i trafiła mnie w środek czoła.
Potarłem lewą skroń grzbietem czystej dłoni, próbując uspokoić jednostajny szum w oczach. Płyta gipsowo-kartonowa była miękka, niemal gąbczasta w dotyku, a wilgoć zdawała się sięgać dalej w stronę korytarza niż wczoraj.
O wpół do ósmej kuchenka była już rozpalona, a Noah próbował wcisnąć plastikowy zatrzask pudełka na lunch Lily. Tani, różowy plastik pękł mu w palcach z głośnym trzaskiem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
