Ekran czytnika bramek T9 w Atlancie zaświecił się na zielono, ale młoda kobieta za biurkiem nie podniosła wzroku znad ekranu.
Grace Thorne, młodsza stewardesa pełniąca dyżur przy bramce, wykonała ręką niepewny ruch, dając mu znak, że może przejechać.
Daniel Cole wszedł na wyłożoną wykładziną rampę, a jego kciuk pocierał małą srebrną monetę, którą trzymał głęboko w prawej kieszeni.
Miał na sobie prostą, ciemną bluzę z kapturem i znoszone trampki – strój, który kosztował go czterdzieści dwa dolary na wyprzedaży w domu towarowym.
Przez trzy lata zarządzał liniami lotniczymi Cole Airlines, mając biuro na dwudziestym piętrze w śródmieściu Atlanty.
Teraz wszedł do samolotu jako obcy człowiek, aby sprawdzić, czy jego pracownicy rzeczywiście stosują się do korporacyjnych zasad.
Czy będzie zmuszony zlikwidować cały dział obsługi klienta i zacząć wszystko od nowa, jeśli audyt się nie powiedzie?
Zatrzymał się przy małym kiosku z napojami tuż naprzeciwko bramy wejściowej, aby kupić czarną kawę.
Ostry zapach spalonej kawy unosił się od lady, mieszając się z jednostajnym szumem wentylatorów przy bramie terminala.
„To będzie cztery dolary” – powiedział kasjer.
Przesunęła papierowy kubek po blacie, nie patrząc mu w twarz.
Daniel podał mu pięciodolarowy banknot i machnął ręką, wydając resztę.
Za nim stał Marcus Vance i czekał na drogie latte.
Marcus trzymał mocno palce wydrukowanej karty pokładowej i wpatrywał się w papier.
Wyglądał na zmęczonego, jego ramiona zgarbione były pod szarym wełnianym swetrem.
„Przepraszam za moją żonę” – mruknął Marcus, pochylając się nieznacznie w stronę Daniela.
„Ma bardzo mało cierpliwości do opóźnień, zwłaszcza na popołudniowych lotach”.
Daniel skinął głową w milczeniu i wziął kawę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
