Ciężki mosiężny świecznik zachwiał się, gdy postawiłem go na mahoniowym kredensie. Rozległ się głośny dźwięk, który sprowadził Maxwella do drzwi jadalni.
Natychmiast sięgnąłem po lewy nadgarstek i zacisnąłem srebrny pasek zegarka o jeden ząbek, aby zakryć żółknący siniak na przedramieniu.
Maxwell obserwował mnie z progu, nie spuszczając wzroku z moich dłoni.
„Nieco w lewo, Claro” – powiedział, a w jego głosie słychać było ten powolny, znajomy akcent.
Podszedł bliżej, jego palce muskały moje, jednocześnie poprawiając ciężki metalowy świecznik.
Zapach jego drogiej wody kolońskiej wypełnił wąską przestrzeń między nami.
Wygładził jedwabny krawat, jego dotyk był lekki, ale zdecydowany.
„Musimy zadbać o to, żeby wszystko wyglądało dokładnie tak, jak należy, Claro” – wyszeptał.
Skinąłem głową i odchrząknąłem, nie spuszczając wzroku z mosiężnej podstawy.
„Oczywiście” – powiedziałem.
Jego wzrok zatrzymał się na moim wysokim kołnierzu.
Ponownie poprawiłem pasek zegarka, naciągając go mocno na kość, aż zaczął uciskać.
Maxwell odwrócił się w stronę swojego gabinetu, jego skórzane buty bezszelestnie przesuwały się po grubym dywanie.
Poczekałam, aż drzwi się zamkną, zanim wzięłam głęboki oddech. Żebra bolały mnie pod bawełnianą bluzką.
W kuchni Emma siedziała przy małym stole ze stertą ściereczek do polerowania srebra.
Miała dziewięć lat, ale siedziała sztywno jak dorosła osoba, a jej srebrna spinka do włosów odbijała żółte światło kuchenne.
Pracowała przy ciężkim czerpaku do sosu, jej ruchy były metodyczne i precyzyjne.
„Mamo” – powiedziała Emma, wskazując chochlą jadalnię.
„Co się stało, kochanie?” zapytałam, odkręcając kran, żeby opłukać kubek z herbatą.
„Na mahoniowym stole jest głęboka rysa” – powiedziała.
Przestałem wycierać blat, mokra gąbka ciążyła mi w dłoni.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
