Mark nie spojrzał na mnie, nalewając wodę do ekspresu do kawy. Stał odwrócony plecami, z wyprostowanymi ramionami pod szarym polarowym swetrem. Zegar nad kuchenką tykał jednostajnym, suchym dźwiękiem, który wydawał się głośniejszy niż zwykle o szóstej rano.
Jego telefon leżał na blacie ekranem do dołu, zawibrował raz na kafelkach, zanim szybko wsunął go do kieszeni. To był trzeci raz odkąd się obudziliśmy.
„Znowu pracujesz dziś do późna?” – zapytałam, stukając gołym palcem serdecznym o krawędź laminowanego blatu, na którym kiedyś wygodnie leżała moja obrączka.
Mark odchrząknął i przeczesał dłonią swoje piaskowe włosy, nie spuszczając wzroku z czarnej cieczy kapiącej do szklanego dzbanka. „Przeglądy budżetowe w klinice trwają dłużej, niż się spodziewaliśmy. A spotkania regionalne w Seattle w przyszłym tygodniu będą równie fatalne”.
„Byłeś nieobecny przez kilka tygodni” – powiedziałem, obserwując unoszącą się parę.
„Wyobrażasz sobie, Claire, ja po prostu jestem zmęczony po dyżurach w szpitalu” – powiedział beznamiętnym głosem.
Nie zaproponował mi kubka, choć wiedział, że za godzinę zaczynam dwunastogodzinną zmianę. Po prostu napełnił kubek termiczny i zostawił dzbanek do połowy pusty na palniku.
O siódmej w przedpokoju Mark sięgnął do kieszeni po kluczyki do samochodu. Jego ruchy były szybkie.
Wyciągnął je zbyt szybko, a jego ciężki srebrny brelok z brzękiem upadł na drewnianą podłogę obok stojaka na parasole. Na kółku, z małym metalowym gwizdkiem i trzema mosiężnymi kluczami, zsunął się w stronę listwy przypodłogowej.
Pochyliłem się, żeby po niego sięgnąć, moje palce musnęły chłodny metal.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
