David posmarował tost masłem z powolną, rozważną precyzją, z jaką zamykał nacięcie. Srebrny nóż do masła przesuwał się po skórce bezszelestnie, pozostawiając idealnie równą, żółtą warstwę.
„Kluczyki do samochodu znowu były w spiżarni, Rachel” – powiedział.
Zatrzymałam się, opierając dłoń o kubek z kawą. Nie pamiętałam, żebym wchodziła do spiżarni z kluczami, ale David rzadko się mylił co do drobnych szczegółów naszego domu.
„Chyba je wczoraj zgubiłam, kiedy wnosiłam zakupy” – powiedziałam powoli, starając się, by mój głos brzmiał jak najspokojniej.
„Oczywiście” – powiedział, obdarzając mnie swoim uspokajającym uśmiechem. „Tylko miej oko na sytuację. Nie chcemy, żebyś utknął na drodze powiatowej”.
Spojrzał na swój złoty zegarek, którego polerowany metal odbijał poranne światło. Miał zwyczaj patrzeć na godzinę za każdym razem, gdy zwracał uwagę na moje drobne przewinienie.
„O dziesiątej przyjdzie ślusarz, żeby założyć zasuwkę na drzwi mojego gabinetu” – dodał, wycierając palce w lnianą serwetkę.
„Po co ci ślusarz do gabinetu?” – zapytałem.
„Akta pacjentów” – powiedział, wstając, żeby sięgnąć po skórzaną teczkę. „Nowe federalne przepisy dotyczące prywatności są bardzo rygorystyczne w odniesieniu do pracy w domu i nie mogę zostawiać dokumentacji medycznej bez zabezpieczenia”.
Pocałował mnie w policzek, jego skóra pachniała lekko mydłem do golenia z dodatkiem drzewa cedrowego, po czym udał się do kliniki.
O pierwszej w nocy przeszedłem przez przesuwane szklane drzwi holu szpitala Oak Creek Community Hospital, żeby zostawić kanapkę z sałatką z kurczaka, o której zapomniał na ladzie. W holu panowała cisza, podmuchy klimatyzacji szeleściły w jedwabistych paprociach w kątach.
David stał przy recepcji, rozmawiając z dr. Arisem, starszym chirurgiem. Kiedy mnie zobaczył, jego uśmiech był ciepły i natychmiastowy, choć jego wzrok zatrzymał się na mojej torebce.
„Rachel, pamiętasz doktora Arisa?” powiedział David, podchodząc bliżej i kładąc ciężką, pocieszającą dłoń na moim ramieniu.
„Oczywiście” – powiedziałem, kiwając głową w stronę starszego lekarza. „Dobrze pana widzieć, doktorze Aris. Mam nadzieję, że pańska żona ma się dobrze”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
