Niemal zatłukł ją na śmierć za „bezpłodność” — potem, o świcie wojny, dumnie ruszył na front po łatwe łupy. Nie miał pojęcia, że kobieta, którą kiedyś sam uratował…
Miron nie spał już piątą noc z rzędu.
W domu panował duszny upał, ciężki od zapowiedzi burzy, która nie chciała nadejść. Z sąsiedniego pokoju dobiegało niespokojne mamrotanie jego teściowej, Fainy Grigoryevny, która raz szeptała modlitwy, a raz jęczała przez sen.
Od śmierci Larisy dom stał się nieznośnie pusty.
Zmarła pod koniec maja po urodzeniu martwego syna. Miron chciał nazwać chłopca Ignat, po swoim dziadku. Dziecko jednak nigdy nie zapłakało, a godzinę później nie żyła także Larisa.
Tej nocy Miron, nie mogąc zasnąć, wyszedł na ganek i zapalił papierosa.
Wtedy usłyszał furtkę.
— Miron… — odezwał się drżący głos. — Mogę u ciebie zostać?
To była Taisiya, jego sąsiadka z dzieciństwa i córka mężczyzny rozstrzelanego jako kułak.
Stała boso w świetle księżyca, drżąc w cienkiej koszuli nocnej. Po jej policzku rozlewał się ciemny siniak.
— Znowu Erofey? — zapytał Miron.
Taisiya spuściła wzrok.
— Wrócił przed świtem. Pachniał perfumami innej kobiety. Powiedziałam coś, a on… Nie wiedziałam, dokąd pójść. Mogłabym przespać się w twojej stodole?
Miron zacisnął pięści.
— Nie będziesz spała w stodole. Wejdź do środka.
Jego teściowa natychmiast zaprotestowała, bojąc się wiejskich plotek.
Miron jednak stanął przed Taisiyą, osłaniając ją.
— Gdyby Larisa żyła, sama przyprowadziłaby Taisiyę do domu.
Dał jej miejsce do spania.
Rano mąż Taisiyi, Erofey Zimin, nawet nie zadał sobie trudu, by dowiedzieć się, gdzie jest.
Kiedy Taisiya szykowała się do powrotu do domu, Miron nie mógł już dłużej milczeć.
— Zostaw go, Tasya. Co to za życie?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
