Kiedy opuściłem szpital, myślałem, że najtrudniej będzie nauczyć się chodzić od nowa. Nie miałem pojęcia, że prawdziwy ból, który mnie czekał, nie miał nic wspólnego z moimi obrażeniami.
Sufit szpitala miał dokładnie 47 płytek. Wiedziałem, bo liczyłem je trzy razy między kolejnymi dawkami środków przeciwbólowych, czekając na wypis ze szpitala, który miał mnie wysłać do domu ze złamaną nogą, dwoma złamanymi żebrami i nakazem leżenia w łóżku przez sześć tygodni.
Dwa dni wcześniej pijany kierowca zamienił mój wtorkowy dojazd do pracy w powolny zjazd ze szkła i metalu. Miałam 35 lat, żyłam i, według chirurga, miałam „duże szczęście”. Słowo „szczęście” wydawało się zbyt mocne w odniesieniu do kogoś, kto nie mógł sięgnąć do własnego kubka z wodą.
Sufit szpitala składał się z dokładnie 47 płytek.
Mimo to powtarzałam sobie, że mam to, co najważniejsze. Davida. Osiem lat małżeństwa, śliczną czteroletnią córeczkę o imieniu Abbie i dom na przedmieściach ze skrzypiącym trzecim stopniem. Solidny jak skała.
Albo tak sobie wmawiałem.
David doskonale zagrał rolę oddanego męża i troskliwego ojca.
Ale najwyraźniej przysłowie „w zdrowiu i chorobie” miało datę ważności.
Miałem to, co najważniejsze.
Leżąc tam i nie mając nic do roboty poza rozmyślaniem, zacząłem odczuwać napływ drobnych wspomnień.
David trzy razy w zeszłym miesiącu zrezygnował z odbioru z żłobka. Moja teściowa (teściowa), świąteczny komentarz Eleanor o tym, że Abbie „na szczęście” ma oczy mojego męża. Powiadomienie bankowe zeszłej wiosny o przelewie, którego nie rozpoznałam, i lekkie wzruszenie ramion Davida.
“Po prostu pomagam mamie w pewnej sprawie, kochanie.”
Zawsze odpuszczam takie rzeczy. Rozjemca rodzinny, grupa jednoosobowa.
Wspomnienia zaczęły mnie nawiedzać.
Tego ranka po raz czwarty zadzwoniłam do męża.
„Hej” – odpowiedział David. Brzmiał, jakbym przyłapał go w jakimś zajęciu.
„Wypuszczą mnie o 10 rano. Odbierzesz mnie, czy mam poprosić Olivię?”
Olivia była moją starszą siostrą.
„Eee, mama jest tutaj i pomaga przy Abbie. Mogę przyjść” – odpowiedział mój mąż.
Złapałem go w trakcie czegoś.
W tle głos Eleanor był rześki jak wykrochmalony kołnierzyk. „David, opowiedz jej o tym bałaganie w pokoju gościnnym. Słuchasz mnie?”
Mój mąż miał 41 lat, niedługo miał 14. Najwyraźniej spanikował i zadzwonił do matki.
„Dobrze” – powiedziałem ostrożnie. „Wspaniale. Podziękuj jej”.
“Jasne. Odpocznij.”
Rozłączył się zanim zdążyłam powiedzieć, że go kocham.
„Słuchasz mnie?”
***
Pielęgniarka weszła i przyniosła mi dokumenty wypisowe oraz wózek inwalidzki.
Była radosna w sposób, który wydawał się przewidziany przez lekarza.
„Denerwujesz się, że wracasz do domu?” zapytała, poprawiając podnóżek.
„Moja teściowa właśnie remontuje mi dom” – powiedziałem jej.
Skrzywiła się ze współczucia.
Była wesoła.
„Szczerze mówiąc” – dodałem – „jest straszniejsza niż sama operacja. Przynajmniej operacja była ze znieczuleniem”.
Pielęgniarka śmiała się tak głośno, że aż parsknęła śmiechem, po czym przeprosiła. Uznałem, że ją polubiłem.
***
Droga do domu była jak w mgnieniu oka pełna dziur, które czułem w żebrach.
David trzymał radio naciśnięte cicho i odpowiadał na moje pytania pojedynczymi sylabami.
Postanowiłem, że ją lubię.
„Jak się czuje Abbie?”
“Dobry.”
„Czy zrealizowałeś moją receptę?”
“Mama tak zrobiła.”
„Kochanie, wszystko w porządku?” zapytałem.
Mój mąż spojrzał na mnie, potem znowu na drogę, ale nie odpowiedział.
***
Nasz podjazd wyglądał tak samo. Hortensje wciąż dawały z siebie wszystko. Abbie wybiegła z domu w fioletowych legginsach, po czym przypomniała sobie, że powinna być delikatna i zwolniła do ostrożnego, szeroko rozstawionego kroku.
“Kochanie, wszystko w porządku?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
