Dziewczynka wróciła z miasta i powiedziała, że ​​nie je już mięsa. Jej matka wstała więc i usmażyła całą patelnię ziemniaków na smalcu.

Jej córka wróciła z miasta i oznajmiła, że ​​nie je już mięsa. Mama wstała więc i usmażyła całą patelnię ziemniaków na smalcu.
Weronika przyjechała autobusem, jak zwykle.
Wysiadła na przystanku, elegancka i zdecydowanie miejska, ubrana w długi płaszcz ze sztucznej skóry i ręcznie robiony szalik. Z plecakiem przewieszonym przez ramię, w jednej ręce niosła torbę na zakupy. W środku były mleko sojowe, tofu, awokado i paczka bezglutenowego chleba z chrupiącą skórką.
Wyszła na wiejską drogę, pokrytą pierwszą cienką warstwą lodu, i natychmiast poczuła znajome zapachy.
Zapach dymu drzewnego. Nawozu. Wilgotnych, gnijących liści.

Zapachy dzieciństwa: te same, o których świadomie starała się zapomnieć przez trzy lata.
Dom stał nad rzeką. Był stary, z bali, z ozdobnymi ramami okiennymi wyrzeźbionymi przez jej dziadka wiele lat temu. Matka wyszła na werandę, wycierając ręce w fartuch.
„Jesteś tu. Proszę wejść. Czemu tu stoisz?”
Jej matka nazywała się Galina Iwanowna. Miała sześćdziesiąt trzy lata i całe życie spędziła na wsi. Najpierw pracowała na farmie, potem przy uprawie roślin, a teraz była na emeryturze.
Miała ogród warzywny, kury i kozę. Dłonie miała spękane od lat ciężkiej pracy, ale oczy wciąż były bystre i przenikliwe.
Objęły się.
Weronika wciągnęła powietrze. Jej matka zawsze pachniała tak samo: dymem, chlebem i nieuchwytnym ciepłem, którego nie potrafiła opisać.
„Jesteś taka chuda” – powiedziała matka, patrząc na nią z dystansu. „I blada. Czym cię karmią w tym mieście?”
„Mamo, jestem na diecie roślinnej”.
„Co to znaczy?”
„Nie jem mięsa, ryb, nabiału ani jajek. Niczego, co pochodzi od zwierząt”.
Galina Iwanowna milczała przez chwilę.
Potem zapytała: „Więc co jesz?”
„Rośliny. Warzywa, owoce, zboża i rośliny strączkowe. To zdrowe, mamo. I etyczne. Zwierząt nie powinno się zabijać”.
„Rozumiem” – powiedziała matka i wróciła do środka.
Weronika poszła za nią.
Usiadły w kuchni, a Weronika układała zakupy na stole: awokado, tofu, mleko sojowe i komosę ryżową.
„Patrz” – wyjaśniła. „To jest tofu. To jest ser sojowy. Ma więcej białka niż mięso. A to jest awokado. Ma dobre tłuszcze i absolutnie nie ma cholesterolu”.
Matka wpatrywała się w awokado.
„Wygląda jak gruszka. Czy jest drogie?”
„No cóż… raczej nie”.
„Ile to jest „nieprawda”?
„Dwieście rubli za sztukę”.
Jej matka westchnęła głośno.
„Dwieście rubli za gruszkę? Zwariowałaś?”
„Mamo, to nie gruszka. To superżywność”.
„Co?”
„Bardzo zdrowa żywność”.
„Rozumiem” – powiedziała matka. „No, no”.
Weronika westchnęła. Wyjęła z plecaka broszurę zatytułowaną
„Etyczne odżywianie: Dlaczego nie jemy zwierząt”
i położyła ją na stole.
„Proszę, przeczytaj to. Tu wszystko jest wyjaśnione. Fermy przemysłowe, antybiotyki, jak cierpią krowy i kurczaki…”
Jej matka nie wzięła broszury. Długo patrzyła na córkę, po czym wstała.
„Dobrze. Rozgość się. Zrobię obiad”.
„Mamo, tylko upewnij się, że nie ma mięsa”.
„Bez mięsa, bez mięsa”.
Potem podeszła do kuchenki.
Weronika rozpakowała swoje rzeczy w swoim starym pokoju.
Wszystko było dokładnie takie samo: wyblakła tapeta w kwiaty, regał z podniszczonymi książkami i zdjęcie ojca wiszące na ścianie. Ojciec
zmarł sześć lat wcześniej. Na zawał serca.
Weronika była na drugim roku studiów. Przybyła na pogrzeb, ale nie zdążyła się pożegnać.
Usiadła na łóżku.
Ojciec uśmiechał się do niej ze zdjęcia, mrużąc oczy w słońcu, trzymając małą Weronikę na ramionach.
Pamiętała jego dłonie. Duże i ciepłe, pachniały ropą i chlebem. Pracował jako traktorzysta i zawsze przynosił do domu świeży bochenek. Odłamał chrupiący koniec i podał jej go.
Z kuchni unosił się zapach.
Weronika głęboko wciągnęła powietrze.
Potem zamarła.
To nie był zapach sojowego tofu ani awokado.
To był zapach smażonych ziemniaków. Prawdziwych ziemniaków skwierczących na patelni, aż utworzyły złotą, chrupiącą skórkę.
A z tym mieszał się inny zapach.
Bogaty. Ciężki. Boleśnie znajomy.
Skwarki.
Słonina.
Jej matka smażyła ziemniaki na słoninie.
Weronika pobiegła do kuchni.
Zobaczyła patelnię. Złociste plasterki chrupiących ziemniaków. Kawałki słoniny topiące się w przezroczystym tłuszczu. Ciemne, pomarszczone, chrupiące skwarki. I drobno posiekaną cebulę, którą matka dodała na samym końcu.
Coś w żołądku Weroniki zdradziecko się skurczyło.
„Mamo! Mówiłam ci, żebyś tego nie robiła!” „
Co ja zrobiłam?” Jej matka odwróciła się od kuchenki. „To ziemniaki. To warzywa”.
„A słonina?”