CZĘŚĆ 2
Lucy odsunęła się tak szybko, że John poczuł, jak jej paznokcie wbijają się w jego koszulę.
„Nie, mamusiu” – wyszeptała. „Proszę, nie”.
To było wszystko, czego John potrzebował.
Odsunął się od Jean.
„Zabieram ją do szpitala.”
„Jak cholera”, warknęła Jean. „To moja córka”.
„Ona potrzebuje pomocy.”
„Ona musi przestać mnie oczerniać”.
John spojrzał na nią wtedy, naprawdę na nią spojrzał.
Droga sukienka. Zapach wina w jej oddechu. Jaskrawa szminka. Wściekłość, która przychodziła łatwiej niż troska.
“Przenosić.”
Jean zablokował drzwi.
„Jeśli wyjdziesz z nią, powiem, że ją porwałeś.”
„Mów co chcesz.”
John przeszedł obok niej z Lucy owiniętą w jego kurtkę. Jean krzyczała za nim tak głośno, że aż trzasnęła werandę.
światła do zapalenia na ulicy.
Na oddziale ratunkowym pielęgniarka spojrzała na Lucy i od razu podniosła słuchawkę.
Doktor Patricia Gomez zbadała ją delikatnie, ale z każdą notatką, którą napisała, jej twarz robiła się coraz bardziej napięta.
„Ma niedowagę, jest odwodniona i wykazuje oznaki długotrwałego zaniedbania” – powiedział lekarz. „To nie stało się z dnia na dzień”.
John siedział obok łóżka i trzymał Lucy za rękę.
Następnego ranka przyjechała opieka społeczna.
Pani Rodriguez wyjaśniła procedury, tymczasowe umieszczenie w pieczy zastępczej, dochodzenia i ocenę opiekunów krewnych. John słuchał, bo musiał. Każde słowo wydawało się zbyt powolne, gdy Lucy i tak czekała zbyt długo.
„Zrobię wszystko, czego potrzebujesz” – powiedział.
Jednak pierwsza rozprawa w sprawie opieki nad dziećmi go załamała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
