Mój wujek wychował mnie po śmierci rodziców. Po jego pogrzebie dostałem list napisany jego ręką, zaczynający się od słów: „Kłamałem cię przez całe życie”.
Miałam 26 lat i nie chodziłam od czwartego roku życia.
Większość ludzi to usłyszała i założyła, że moje życie zaczęło się w szpitalnym łóżku.
Ale miałem „przedtem”.
Nie pamiętam katastrofy.
Moja mama, Lena, śpiewała za głośno w kuchni. Mój tata, Mark, pachniał olejem silnikowym i gumą miętową.
Miałam świecące trampki, fioletowy kubek niekapek i zdecydowanie za dużo opinii.
Nie pamiętam katastrofy.
Przez całe moje życie historia wyglądała tak: wydarzył się wypadek, moi rodzice zginęli, ja przeżyłem, ale mój kręgosłup nie.
Stan zaczął mówić o „odpowiednich miejscach”.
Potem wszedł brat mojej mamy.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
