Trzy tygodnie po porodzie wciąż próbowałam poczuć się sobą, gdy moja teściowa poprosiła mnie, żebym wyszła z jej zdjęcia urodzinowego, żeby wszyscy inni mogli się „zmieścić”.

Mój mąż nic nie powiedział, a ja przełknęłam upokorzenie.

Dziesięć minut później przybiegła do mnie, blada, domagając się wyjaśnienia, co zrobiłem.

Przed przyjęciem urodzinowym Layli zmieniałem koszulkę trzy razy.

Pierwszy był za ciasno naciągnięty na mój brzuch.

Drugi technicznie był odpowiedni, ale czułem się, jakbym był ukryty pod zasłoną.

Trzecią była miękka bluzka z krepy, którą miałam jeszcze przed ciążą.

Udało mi się zapiąć guziki, po czym stanęłam przed lustrem w sypialni i obciągnęłam dół sukienki.

„Czy to wygląda dobrze?”

Jesse usiadł na brzegu łóżka, usiłując wcisnąć jedną z malutkich skarpetek Arii na jeszcze mniejszą stopę.

Spojrzał w górę.

„Wyglądasz świetnie, Anne.”

Spojrzałam na niego.

“Cienki?”

Jego ręce zamarzły.

Aria kopnęła, posyłając skarpetkę na podłogę.

„Piękne. Miałam na myśli piękne.”

Przewróciłam oczami.

„Dobra poprawka.”

„Wpadłem w panikę”.

„Powinieneś.”

Uśmiechnął się i znów sięgnął po skarpetkę.

Mój telefon zawibrował na komodzie.

Wiadomość od Layli.

**Ubierz się ładnie. Robimy zdjęcia.**

Wziąłem swój kardigan.

„Wyjdźmy, zanim twoja matka prześle mi zatwierdzoną paletę kolorów”.

On się zaśmiał.

Nie, nie zrobiłem tego.