O 5:03 rano mąż obudził mnie i zażądał, żebym zeszła na dół i przygotowała śniadanie dla jego rodziców, chociaż byłam w ósmym miesiącu ciąży i całą noc źle się czułam.

„Wstawaj” – warknął Grant. „Moi rodzice czekają”.

Powoli usiadłem i położyłem jedną rękę na brzuchu.

„Mam skurcze od wczoraj wieczorem. Lekarz kazał mi zadzwonić, jeśli wrócą.”

Grant prawie nie zareagował.

„Zawsze się o coś martwisz. Po prostu zejdź na dół.”

Z kuchni dobiegło wołanie jego matki, Evelyn:

„Śniadanie samo się nie zrobi.”

Poszedłem za Grantem na dół, bo nie chciałem wywoływać kolejnej kłótni.

Jego ojciec, Robert, siedział już przy stole i pił kawę.

Gdy sięgnąłem po telefon, Robert przesunął go dalej po blacie.

„Jedz później. Najpierw śniadanie.”

Spojrzałem na Granta.

Nic nie powiedział.

Otworzyłem więc lodówkę i starałem się skupić na przyrządzaniu jajek, ciasteczek i sosu.

Potem nadszedł kolejny skurcz.

Chwyciłem blat i zamknąłem oczy.

„Proszę” – wyszeptałam. „Chyba muszę zadzwonić do lekarza”.

Evelyn westchnęła.

„Znowu zachowuje się dramatycznie”.

Grant kazał mi dokończyć śniadanie.

Spróbowałem pójść w stronę drzwi, ale pokój nagle zaczął wirować.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!