Część 1: Córka, którą próbował wymazać

Kiedy nadszedł mój trzydziesty siódmy skurcz, byłam już rozwarta na dziesięć centymetrów i z trudem skupiałam wzrok w ostrym świetle jarzeniówek na sali porodowej. Pot zamglił mi wzrok, ale przez ból słyszałam nieomylny odgłos wypolerowanych skórzanych butów zbliżających się powoli, zdecydowanym krokiem.

Osoba wchodząca nie była przestraszonym mężem spieszącym na pomoc żonie. Flynn Vance, mój mąż od czterech lat, wszedł do pokoju w idealnie skrojonym garniturze z tym samym opanowanym wyrazem twarzy, którego używał podczas negocjacji korporacyjnych.

„Panie Vance, to jest sala porodowa! Nie może pan jej tu wnieść!”

Zmusiłam się, żeby spojrzeć w stronę drzwi i zobaczyłam Selinę stojącą za nim. Kiedyś była moją stażystką, ale teraz jedna z jej dłoni celowo spoczywała na jej ciążowym brzuchu.

Flynn podszedł do mojego łóżka, nie dotykając mnie ani nie pytając, jak się czuję. Zerknął na monitor płodu z obojętnym zainteresowaniem, zanim w końcu powiedział mi, dlaczego przyprowadził Selinę do pokoju.

„Selina już urodziła mi syna. Ma piętnaście miesięcy. Rodzina Vance potrzebuje męskiego potomka. W związku z tym dziecko, które nosisz, zostanie wyłączone z Trustu”.

Przez kilka sekund ledwo mogłem przetworzyć to, co usłyszałem. Skurcze były brutalne, ale całkowity brak emocji na twarzy Flynna bolał inaczej, bo mówił do mnie jak do pracownika, którego przydatność wygasła.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, pokój nagle wypełnił płacz noworodka.

„To dziewczynka!”

Pielęgniarka położyła moją córeczkę na mojej piersi, a ja patrzyłam na maleńkie życie, o które tak ciężko walczyłam, by bezpiecznie sprowadzić je na świat. Flynn spojrzał na nią tylko na chwilę, nie próbując jej trzymać, a potem spojrzał na zegarek.

„Odprowadzę Selinę do domu.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!