W Biblii jest kilka przypadków palenia zwłok, ale żaden z nich nie stanowi moralnego precedensu dla kremacji:
Achan i jego rodzina zostali ukamienowani, a następnie spaleni w ramach sądu Bożego nad Izraelem (Jozuego 7:25). Była to kara, a nie normalny pochówek.
Mężczyźni z Jabesz-Gilead spalili okaleczone ciała Saula i jego synów, zanim pochowali kości (1 Samuela 31:12-13). Był to prawdopodobnie praktyczny środek zapobiegawczy, mający na celu zapobieżenie dalszej profanacji przez wrogów, a następnie godny pochówek.
Niektórzy królowie Judy byli paleni na stosach z wonnościami podczas pogrzebów — jako oznaka czci, a nie hańby (2 Kronik 16:14, 21:19).
Te przykłady pokazują, że palenie nie było powszechnie zakazane. Kontekst ma znaczenie.
Nowy Testament i pochówek Jezusa
Nowy Testament nie zawiera żadnych nauk na temat kremacji. Przedstawia jedynie model pochówku Jezusa: Jego ciało owinięto w płótno i złożono w grobowcu. Stało się to wzorem, którym chrześcijanie kierowali się przez wieki.
Paweł używa pochówku jako metafory naszego zjednoczenia z Chrystusem w śmierci i zmartwychwstaniu:
„Zostaliśmy więc razem z Nim pogrzebani przez chrzest w śmierć, abyśmy i my, jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca, wkroczyli w nowe życie” (Rzymian 6:4).
Dla Pawła pochówek był symbolem czegoś głębokiego – nasiona zasianego w ziemi, z którego pewnego dnia wyrośnie życie.
Dlaczego Kościół tradycyjnie preferował pochówek
Dlaczego Kościół tak długo sprzeciwiał się kremacji, skoro Biblia milczy na jej temat?
1. Ciało jako święte
Chrześcijaństwo odziedziczyło po judaizmie wysokie mniemanie o ciele. W przeciwieństwie do niektórych greckich filozofii, które postrzegały ciało jako więzienie dla duszy, chrześcijanie wierzyli, że ciało zostało stworzone przez Boga, zamieszkane przez Ducha i przeznaczone do zmartwychwstania.
Jak napisał Paweł:
Czyż nie wiecie, że ciała wasze są świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga? (1 Koryntian 6:19)
Jeśli ciało było świątynią za życia, zasługiwało na szacunek po śmierci.
2. Rozróżnienie od praktyk pogańskich
Pierwsi chrześcijanie żyli w świecie rzymskim, gdzie kremacja była powszechna – ale wiązała się z pogańskimi wierzeniami o życiu pozagrobowym. Wybierając pochówek, chrześcijanie wyrażali kontrkulturową deklarację o swojej nadziei na zmartwychwstanie cielesne.
3. Naśladowanie przykładu Chrystusa
Jezus został pochowany. Przez wieki to wystarczało. Chrześcijanie starali się naśladować swojego Pana nawet po śmierci.
4. Nadzieja zmartwychwstania
Pogrzeb nie był jedynie wyrazem czci dla ciała. Był namacalnym wyrazem nadziei. Ciało złożone w ziemi było jak ziarno czekające na wiosnę – wymowny symbol zmartwychwstania.
Czy kremacja jest grzechem?
Większość dzisiejszych teologów chrześcijańskich odpowiedziałaby: nie, kremacja sama w sobie nie jest grzechem.
Kluczowe rozróżnienie leży w powodach, dla których ktoś wybiera kremację.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
