„Czy naprawdę myślałaś, że złożę ci gratulacje, skoro weszłam i zobaczyłam mojego narzeczonego klęczącego przed moją siostrą?”
Wróciłem do domu rodziców na przedmieściach Austin tylko po to, żeby zabrać ze sobą pendrive’a. Zawierał on lata badań zapasowych: formuły, dane z badań klinicznych, projekty patentów i notatki techniczne dotyczące membrany biomateriałowej, która miała przyspieszyć gojenie się złożonych ran.
Powiedziałem wszystkim, że będę nieobecny przez cały tydzień na konferencji medycznej w Dallas. Nikt nie spodziewał się mojego powrotu przed niedzielą. Ale wydarzenie zakończyło się wcześnie, a w poniedziałek rano miałem się stawić w Chicago, aby poprowadzić dużą federalną inicjatywę w dziedzinie medycyny regeneracyjnej.
Użyłem starego klucza do domu, żeby otworzyć drzwi wejściowe.
Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłem, był ślad czerwonych płatków róż, zapalone zapachowe świece i delikatny jazz w tle.
Potem zobaczyłem Juliana.
Klęczał na jednym kolanie, trzymając otwarte aksamitne pudełeczko na pierścionek.
Naprzeciwko niego stała Chloe, moja młodsza siostra – adoptowana córka, którą rodzice przywieźli do domu, gdy miała sześć lat, a ja jedenaście. Dziewczyna, z którą nieustannie byłam zmuszana dzielić pokój, ubrania i praktycznie każdy aspekt mojego życia.
„Chloe, wyjdziesz za mnie?” – pytał Julian.
Ciężkie dębowe drzwi zaskrzypiały za mną.
Julian się odwrócił. Na jego twarzy nie było śladu winy. Tylko irytacja.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
