“Byłem przerażony, mamo.”
“Czego?”
“O tobie.”
Wzdrygnęłam się. Zobaczył to i szybko pokręcił głową.
„Nie tak” – powiedział Noah. „Bałem się, że spojrzysz na mnie i ją zobaczysz. Zobaczysz siostrę, którą odcięłaś. Bałem się, że poczujesz się, jakby ktoś cię oszukał i zmusił do miłości do mnie. Że jestem jakimś, nie wiem, długiem, na który się nie zgodziłaś”.
“Byłem przerażony, mamo.”
Oboje moich dzieci wiedziały o moim burzliwym związku z Yolandą.
“Jesteś moim synem.”
„Nie wiedziałem, że to nadal będzie prawdą, jeśli ty o tym wiesz”.
Usiadłem wygodnie. Pomyślałem o lecie, kiedy skończył 13 lat.
Zamknięte drzwi sypialni. Kłótnie, które wszczął z Mią o płatki, telewizor i nic.
Jak przestał przychodzić na kolację, a ja mówiłam sobie, że to hormony.
“Jesteś moim synem.”
„Byłeś nieszczęśliwy tego lata” – powiedziałem cicho.
“Tak.”
„I nazwałem to fazą”.
„Nie chciałam, żebyś się temu bliżej przyglądała, mamo. Okłamywałam cię już i tak każdego dnia. Gdybyś zapytała mnie wprost, pękłabym.”
“Nie pytałem.”
Nie odpowiedział. Nie musiał.
„Poczekaj tutaj” – powiedział.
„Nazywam to fazą”.
Noe wstał i poszedł do swojego pokoju.
Wrócił z kilkoma stronami i położył je przede mną.
„To właśnie dał mi pan Frankson” – powiedział. „Noszę to w kieszeni od tygodni, z wyjątkiem dzisiaj. Ciągle się zastanawiałem, jak ci to wręczyć”.
Otworzyłem je.
Znów pismo Yolandy.
Tym razem napisała do Noaha.
„Cały czas próbowałem wymyślić, jak ci to przekazać.”
Moja siostra powiedziała mu to, czego nie mogła powiedzieć mi.
Yolanda napisała wyraźnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
