Pochowałem Sarę i Ivy.
Większość dni spędzałam siedząc w pokoju dziecięcym, wpatrując się w jasnożółte ściany i nierówny kąt, z którego Sarah mi dokuczała.
Więc ciągle je przemalowywałam, jakbym myślała, że jeśli zrobię to dobrze, to może uda mi się ją sprowadzić do domu.
Chris, mój najlepszy przyjaciel, w końcu po trzech tygodniach pojawił się i wszedł do środka.
“NIE.”
Zamrugałem. „Nie, co?”
Siedziałem w pokoju dziecięcym.
„Nie dla tego”. Wskazał na ciemny pokój i nietknięte jedzenie. „Spakuj torbę”.
“Nigdzie się nie wybieram.”
„To ja to spakuję.”
“Chris, odejdź.”
“Nie odsłoniłeś ani jednej zasłony od trzech tygodni.”
“Nigdzie się nie wybieram.”
“To nie twoja sprawa.”
„Nie, Trent. Ale ty jesteś.”
„Nie prosiłem o zbawienie” – powiedziałem.
„Dobrze” – powiedział. „Nie pytam o pozwolenie”.
Nienawidziłam go za to.
“To nie twoja sprawa.”
Nadal wsiadłem do ciężarówki.
Zawiózł nas trzy stany dalej, na cichą plażę. O zachodzie słońca chciałem wrócić do domu, do żółtego pokoju, który mnie bolał.
„Skończyłem” – powiedziałem.
Już skręciłem w stronę parkingu, gdy to usłyszałem.
Krzyk.
Mały. Cienki. Prawdziwy.
Chciałem wrócić do domu, do żółtego pokoju.
A potem jeszcze jeden.
Chris wyprostował się. „Słyszałeś to?”
Już się ruszałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
