Na początku mówiłem sobie, że to dlatego, że nie mają nikogo.
Wtedy przestałem kłamać.
Chciałem ich.
Zachowałem imiona.
***
Kilka tygodni później siedziałem naprzeciwko Andrei, trzymając ręce pod stołem.
Nie potrzebowałem pocieszenia. Potrzebowałem, żeby mi powiedziała, co mam robić.
„Trent” – powiedziała, dotykając pliku – „znalezienie tych dzieci nie jest skrótem”.
“Ja wiem.”
„Ten proces będzie długi. Kontrole. Wizyty. Referencje. Pytania, które nie sprawią ci przyjemności.”
Nie potrzebowałem pocieszenia.
“Odpowiem im.”
“Właśnie pochowałeś swoją narzeczoną i dziecko.”
Moja szczęka się zacisnęła.
Andrea to zauważyła, lecz nie zmiękła.
„Wciąż boli mnie to słyszeć”.
“Tak.”
“Odpowiem im.”
„W takim razie muszę coś wiedzieć. Czy próbujesz adoptować te dziewczynki, bo potrzebują ojca, czy dlatego, że potrzebujesz powodu, żeby wstać?”
Pytanie było dla mnie trudne do zrozumienia.
Spojrzałem na swoje popękane kostki.
„Obie rzeczy mogą być prawdą” – powiedziałem. „Ale tylko jedna z nich może przewodzić”.
“Jaki?”
„Obie rzeczy mogą być prawdą”.
„Potrzebują bezpieczeństwa” – powiedziałem. „Więc ja będę tym bezpieczeństwem”.
Andrea przyglądała mi się przez dłuższą chwilę.
“Co to znaczy?”
„To znaczy, że będę odwiedzać, badać i chodzić na zajęcia. Naprawię to, co trzeba naprawić. Ale nie poproszę dwójki dzieci, żeby mnie uzdrowiły”.
Jej długopis przestał się poruszać.
„Potrzebują bezpieczeństwa”.
„Nie chcę, żeby mnie ratowali, Andrea” – powiedziałem. „Chcę być dla nich domem”.
Andrea w końcu coś zapisała.
“To udowodnij to.”
Tak też zrobiłem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
