Nisko na plecach Clary widniał ślad, który ewidentnie nie był wynikiem zwykłego wypadku z dzieciństwa. Wyglądał na pozostawiony przez ciepło, tworząc trzy litery, cyfrę i mały, krzywy krzyżyk pod nimi.

Clara natychmiast zakryła plecy obiema rękami.

„Nie patrz na to.”

Owinąłem ją ręcznikiem, uważając, aby nie dotknąć znamienia.

„Clara, kto ci to zrobił?”

Całe jej ciało zaczęło drżeć.

„Jeśli ci powiem, przyjdą po mnie.”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, od strony drzwi wejściowych rozległy się trzy powolne pukania.

Clara chwyciła mnie obiema rękami za mokre nadgarstki.

„To oni.”

Część 2: Pukanie do drzwi

Osoba na zewnątrz zapukała ponownie, wolniej niż poprzednio. Clara stanęła za mną, owinięta w ręcznik w żółte paski, ściskając mój nadgarstek tak mocno, że czułem, jak drży w palcach.

Zostawiłem drzwi do łazienki otwarte, bo jej obiecałem. Potem odprowadziłem ją od wejścia i sięgnąłem po telefon obok pakietu usług dla dzieci na kuchennym blacie.

Mój pierwszy telefon był pod numer 911, a drugi do Sarah. Kiedy dyspozytor pytał o mój adres, zauważyłem, że karta pobytu Clary w domu tymczasowym była dziwnie złożona, a róg starszego podsumowania z domu zastępczego był widoczny.

Były tam trzy listy napisane ręcznie niebieskim atramentem.

Były to te same trzy litery, które przed chwilą widziałem na plecach Clary.

Clara również ich zauważyła i zsunęła się wzdłuż ściany korytarza, ściskając ręcznik pod brodą.

„Powiedziałem im, że jestem dobry. Powiedziałem im, że jestem dobry.”

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!