„Jedna pani powiedziała, że ​​mnie chce” – kontynuowała Josie – „ale jej dom był za mały dla Jace’a”.

Jace mówił cicho.

„Po tym wydarzeniu Josie nie chciała już z nią rozmawiać.”

Josie wzruszyła ramionami.

„Ona nie chciała mojego brata”.

Było coś niemal zaskakującego w pewności w jej głosie.

Oparła się o Jace’a.

„Więc przestało mnie obchodzić, czy ludzie są dla mnie mili”.

Daniel przełknął ślinę.

„O co ci chodziło?”

Josie spojrzała mu prosto w oczy.

„Gdyby byli mili dla Jace’a.”

Potem zwróciła się w moją stronę.

„Zapytałeś go, co chce na kolację.”

Spojrzała na Daniela.

„I rozmawiałeś z nim o koszykówce.”

Nagle przypomniałem sobie zaskoczoną minę Jace’a, gdy podczas naszego pierwszego spotkania zapytałem go, jakie jedzenie lubi.

I przypomniałem sobie, że Josie siedziała obok i przyglądała się wszystkiemu.

Objęła Jace’a obiema rękami w talii.

„Wszyscy mnie chcieli” – powiedziała.

Potem spojrzała na Daniela i na mnie.

„Ale chciałam tylko kogoś, kto będzie go pragnął tak samo mocno”.

Przez chwilę nikt z nas się nie odzywał.

Ledwo mogłem oddychać.

Potem spojrzałem na Jace’a.

Pozostało jeszcze jedno pytanie, na które potrzebowałem odpowiedzi.

„Gdyby Josie nas wybrała, a ty powiedziałbyś Rebecce, że chcesz tu przyjechać…”

Zawahałem się.

„Dlaczego się nie rozpakowałeś?”

Jace znieruchomiał.

Na koniec powiedział:

„Ponieważ ludzie zmieniają zdanie”.

Daniel pochylił się bliżej.

„Nie mieliśmy tego zamiaru”.

Jace spojrzał na niego.

„Teraz już to wiesz.”

Daniel się zatrzymał.

Jace ponownie spuścił wzrok.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!