Bez żony. Bez dzieci. Jedna siostra, Ruthanne, zmarła w 2011 roku. Małe grono przyjaciół, z których większość już odeszła.
Gerald powiedział, że Thomas aktualizował swój testament cztery razy w ciągu ostatniej dekady. Ostatnia wersja pochodziła sprzed ośmiu miesięcy, trzy miesiące przed tym, jak wszedłem do jego pokoju w kościele św. Klemensa.
„On już planował” – powiedziałem.
„Zawsze planował” – powiedział Gerald. „Powiedział mi kiedyś, że postanowił, że jeśli nigdy nie wrócisz, zostawi wszystko szpitalowi. Ale powiedział, że coś przeczuwa”.
Część, która mnie otworzyła
W teczce znajdowały się dane finansowe, do których zaraz wrócę. Ale tym, co mnie złamało, była mniejsza koperta w środku, wielkości listu, zaklejona pożółkłą taśmą klejącą. Z przodu znowu moje nazwisko, ale tym razem napisane inaczej. Młodszy charakter pisma. Bardziej chwiejny.
Gerald powiedział: „Napisał to w 1971 roku. Poprosił mnie, żebym dopilnował, żeby to zostało dołączone. Przekazał mu to wówczas jego własny prawnik, w depozycie. Nigdy go nie otworzył po zapieczętowaniu”.
1971. Cztery lata po tym, jak wyjechałem na studia.
Ostrożnie odkleiłem taśmę. Papier w środku był cienki, taki, jakiego już się nie spotyka.
Małgorzata,
Piszę to, bo nie mogę spać i postanowiłem, że nie wyślę tego pocztą. Zakleję to i dam Jimowi Colbertowi do banku, żeby przechował, bo jeśli to wyślę, tylko utrudnię ci życie, a zasługujesz na to, żeby móc żyć swobodnie.
Ale muszę to gdzieś powiedzieć. Nawet jeśli usłyszy to tylko papier.
Kocham cię. Kocham cię od dziewiątej klasy, kiedy pokłóciłeś się z panem Beckettem o wojnę secesyjną i miałeś rację, wiedziałeś, że masz rację i nie wycofałeś się. Pewnie będę cię kochał, kiedy będę stary i głupi i ledwo będę pamiętał własne imię. To nie twoja wina i nie twój problem. Nic mi nie jesteś winien.
Musiałem to powiedzieć raz, kiedy to będzie prawdą.
Tomasz
Miał 21 lat, kiedy to napisał.
Usiadłem na kanapie. Gerald usiadł naprzeciwko mnie w fotelu i przez długi czas nie odzywał się ani słowem.
Pułapka wyjaśniona
Oto co zostawił mi Thomas.
Dom na Caldwell Street, ten, w którym mieszkał przez 40 lat, w pełni spłacony. Trzy nieruchomości komercyjne po wschodniej stronie, wszystkie wynajmowane, wszystkie generujące dochód. Konto maklerskie, którego kwoty nie zdradzę, powiem tylko, że było to więcej, niż kiedykolwiek miałam dostęp w życiu, więcej niż zarobiliśmy z moim zmarłym pierwszym mężem razem przez 30 lat pracy.
I stała umowa z firmą Geralda, która wszystkim się zajmowała, zajmowała się podatkami, kontaktowała się z najemcami, dzięki czemu nie musiałam uczyć się niczego, czego nie chciałam.
Thomas tak to ułożył, że jeśli nigdy nie wrócę do Millhaven, szpital przejmie wszystko. Ale jeśli wrócę, jeśli odnowimy kontakt, jeśli za niego wyjdę, to wszystko spadnie na mnie.
„Nie mógł cię zmusić do ślubu” – powiedział Gerald. „Wiedział o tym. Powiedział, że pułapka działa tylko wtedy, gdy chcesz w nią wejść. Powiedział, że jeśli nic nie poczujesz na jego widok, będziesz tylko jego pielęgniarką, a on umrze, wiedząc, że przynajmniej znów cię zobaczy. Powiedział, że to by wystarczyło”.
To by nie wystarczyło. Teraz to wiem. Trochę kłamał, nawet w planowaniu.
„Nazwał to pułapką” – powiedziałem. „W liście”.
„Miał w tej kwestii poczucie humoru” – powiedział Gerald. „Powiedział słowo „pułapka”, bo chciał, żebyś poczuł, jak bardzo było to celowe. Nie chciał, żebyś myślał, że to przypadek. Chciał, żebyś wiedział, że myślał o tobie przez cały czas”.
Pięćdziesiąt pięć lat.
Co teraz z tym zrobię
W marcu wprowadziłem się do domu przy Caldwell Street. Pachnie starym drewnem i kawą, a także trochę cedrową szafą, w której Thomas trzymał swoje dobre koszule. Niewiele się zmieniłem. Kilka rzeczy. Jego fotel do czytania wciąż stoi przy oknie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
