Ali MacGraw opuściła Hollywood, by zamieszkać w „maleńkim” domku w górach: aktorka teraz pracuje jako wolontariuszka

Pierwotny dom został zbudowany około 1981 roku, a MacGraw dodał nowy taras z jacuzzi i dzwonnicą. Gesten dobudował garaż z ramą z tynku, który wyglądał jak dobudówka z kamiennego muru, a część starych stajni została rozebrana. Dom w stylu pueblo stoi na działce o powierzchni pięciu akrów, a dobudowano do niego studio, które stało się warsztatem o różnych funkcjach.

Od czasu przeprowadzki do Nowego Meksyku, MacGraw wielokrotnie opowiadała, jak bardzo kocha swoje życie i jak udało się ją namówić na przeprowadzkę, mimo że nie znała nikogo z tego regionu. Po przeprowadzce gwiazda zdradziła, jak natychmiast zaangażowała się w niezwykle artystyczną i kulturową społeczność, tygiel złożony z kultur rdzennych Amerykanów i Hiszpanów.

Podczas wywiadu na Zoomie z Rappler, w którym aktorka opowiedziała o wszystkim, była ubrana w pięknie zaprojektowaną biżuterię inspirowaną kulturą rdzennych Amerykanów, którą, jak sama przyznaje, jest zapalonym kolekcjonerem. Obecnie przerwała karierę aktorską, aby cieszyć się prywatnością i poświęcić się pracy jako projektantka w organizacji Ibu, co również sprawia jej ogromną przyjemność.

Mimo że jej małżeństwa się nie udały, MacGraw miała szczęście zostać matką syna, Josha.

Aktorka opuściła Hollywood w 1994 roku i przeniosła się do Santa Fe, gdzie pracuje z kobietami-rzemieślniczkami przy linii odzieżowej pod szyldem Ibu. MacGraw wspominała, że ​​przerabiała przeszłość, fantazjując o przyszłości, ale teraz żyje pełnią życia i czuje się błogosławiona.

W pewnym momencie wywiadu MacGraw krótko poruszyła temat swojej przeszłości. Gwiazda ujawniła, jak – jak wspomniano wcześniej – dzięki pracy nad odkrywaniem doświadczeń, których być może nie lubiła, odkryła nowe drogi do samoświadomości i pielęgnowania takiego życia, jakie chce wieść.

MacGraw opowiedziała o tym, jak uświadomienie sobie, dlaczego jej trzy poprzednie małżeństwa mogły się nie udać, pomogło jej w samopoznaniu po czterdziestce. Teraz, obdarzona cudownym życiem, budzi się każdego dnia z wdzięcznością

„Rozpoczynam dzień z wdzięcznością, [i]… myślę, że to wiele dekad pracy, ale jestem za to wdzięczny, bo jestem szczęśliwy i czuję się bardzo ugruntowany. Nie czuję lęku. Jestem z pewnością jedną z najszczęśliwszych osób, o jakich słyszałem”.