Potem pojawiłem się za nim.
Miałam na sobie prostą niebieską sukienkę, a moja torba do szpitala leżała obok schodów.
Caleb wpatrywał się we mnie.
„Claire, co zrobiłaś?”
„Myślałeś, że jestem za słaby, żeby to zrobić.”
Podałem mu kopertę.
W środku znajdowało się zawiadomienie o zakończeniu jego pobytu, nasza umowa małżeńska, uchwała firmy usuwająca go ze stanowiska menedżera i żądanie od Marcusa zwrotu przekierowanych pieniędzy.
Brooke przeglądała dokumenty.
„To jest szaleństwo.”
„Nie” – powiedziałem. „Obciążanie twojej karty kredytowej moją firmę było szaleństwem”.
Jej twarz zbladła.
Diane warknęła: „Jesteśmy rodziną. Nie możesz nas tak upokarzać”.
Spojrzałem na nią.
„Zostawiłeś kobietę w ósmym miesiącu ciąży samą, żeby posprzątała sześciopokojowy dom, kiedy wyjechałeś na wakacje. Upokorzenie było twoim pomysłem”.
Caleb zniżył głos.
„Kochanie, możemy to naprawić.”
„Nie nazywaj mnie tak.”
Jego twarz się zmieniła.
Wtedy zdał sobie sprawę, że dom nie był jedyną rzeczą, którą stracił.
Podałem mu kolejną kopertę.
Dokumenty rozwodowe.
Wyszeptał: „Claire…”
„To nie wszystko.”
Sprawozdanie z audytu śledczego zostało już przekazane zewnętrznemu prawnikowi firmy.
Ponieważ Caleb wykorzystał fundusze firmy na wydatki osobiste i usiłował przelać 140 tys. dolarów, firma wniosła pozew cywilny o oszustwo.
Bank zamroził mu dostęp.
Firma zajmująca się gwarancjami dla jego kontrahenta wszczęła własną kontrolę.
Brooke zaczęła płakać.
Diane krzyknęła, że niszczę jej syna.
Zachowałem spokój.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
