Część 2
Do pocałunku nigdy nie doszło.
Evan pochylił się ku mnie, spragniony zwycięstwa, ale w ostatniej chwili odwróciłam policzek. Jego usta wylądowały na koronce.
„Teraz jesteś nieśmiały?” mruknął.
„Zachowam coś na miesiąc miodowy” – wyszeptałam.
Jego oczy zabłysły. „Nie będzie ich wiele.”
Broń Masona wbiła mi się mocniej w plecy, gdy odwróciliśmy się w stronę klaszczącej kaplicy. Błysnęły flesze. Evan uniósł nasze złączone dłonie niczym mistrz wznoszący trofeum.
Wtedy jego matka, Vivian, wstała z pierwszej ławki i objęła mnie perfumami i pazurami.
„Witamy w rodzinie” – wyszeptała. „Krótko mówiąc”.
Uśmiechnąłem się do jej ramienia. „Dziękuję, Vivian.”
Zamarła. Nigdy wcześniej nie nazwałem jej po imieniu.
Evan zauważył. „Uważaj, Claro.”
„Zawsze” – powiedziałem.
Na przyjęciu posadzono mnie pod żyrandolem tak jasnym, że każdy diament mógł się do mnie przyznać. Evan objął mnie w talii z czułością. Mason trzymał się blisko. Vivian rządziła salą z kieliszkiem szampana i cierpliwością drapieżnika.
„Za mojego syna” – oznajmiła, stukając w kieliszek. „Za mężczyznę, który wie, jak zadbać o swoją przyszłość”.
Śmiech rozległ się w sali balowej.
Evan pocałował mnie w skroń. „Słyszałeś? Nawet mama to pochwala”.
„Twoja matka również pochwalała fałszowanie mojej dokumentacji medycznej” – powiedziałem cicho.
Jego ręka zatrzymała się na moim biodrze.
„Co powiedziałeś?”
Spojrzałam na niego szeroko otwartymi oczami. „Nic.”
Ale jego pewność siebie pękła. Tylko włoskowate pęknięcie. Wystarczy.
Trzy tygodnie wcześniej znalazłem pierwszy dokument polisy ukryty w gabinecie Evana, w którym widniał zapis o dwunastu milionach dolarów uposażenia po naszym ślubie. Potem druga polisa, o którą wnioskowałem pod moim podpisem. Potem wiadomości między Vivian a prywatnym lekarzem o tym, jak sprawić, by moje „przypadkowe przedawkowanie” wyglądało na powikłania po lekach na lęk.
Uważali, że jestem zbyt delikatny, żeby umieć czytać język prawniczy.
Niestety dla nich, spędziłem osiem lat jako analityk finansowy w Departamencie Sprawiedliwości, zanim odziedziczyłem majątek po ojcu. Znałem firmy-słupki. Znałem oszustwa. Wiedziałem, jak chciwi ludzie ukrywają swoje odciski palców.
I wiedziałem, jak sprawić, żeby dalej gadali.
Evan zaciągnął mnie do bocznego korytarza, w którym znajdowały się lustra.
„Co wiesz?” syknął.
Mason podążył za nim, trzymając pistolet nisko, zasłonięty przez kurtkę.
Pozwoliłam, by mój głos zadrżał. „Wiem, że mnie nie kochasz”.
Evan roześmiał się z ulgą. „Miłość? Claro, miłość to to, co biedni ludzie nazywają złym planowaniem”.
Mason prychnął.
Vivian pojawiła się za nim. „Dość. Zabierz ją na górę. Samochód odjeżdża za dziesięć minut”.
„Do domku nad jeziorem?” – zapytałem.
Uśmiech Evana powrócił. „Nasz prywatny mały raj”.
„Ten bez kamer?”
„Ten z głęboką wodą” – powiedział Mason.
Vivian klepnęła go w ramię. „Idiota”.
Spuściłem wzrok, żeby nie dostrzegli w nich satysfakcji.
Bo agent specjalny Rowe powiedział mi, że potrzebują intencji. Groźby były dobre. Cel był jeszcze lepszy. Plan wygłoszony na głos był na wagę złota.
Evan chwycił mnie za brodę. „Słuchaj uważnie. Pomachasz na pożegnanie. Wsiądziesz do samochodu. Podpiszesz ostatni dokument w domku nad jeziorem. Potem weźmiesz pigułki jak smutna panna młoda”.
„A co jeśli odmówię?”
Uśmiechnął się. „Wtedy Mason wpada w panikę. Rozlegają się strzały. Tragedia”.
Za nami otworzyły się drzwi na korytarz.
Agent Rowe wkroczył do akcji, wciąż mając na sobie kołnierzyk księdza.
„Właściwie” – powiedział – „ta część brzmiała bardzo jasno”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
