Ale woził ją na wizyty, kiedy o to prosiła, zostawał w poczekalni, kiedy chciała prywatności, i gotował obiady na tyle często, że Lily w końcu zabroniła mu gotować cokolwiek poza naleśnikami.
Postępowanie sądowe przeciwko Marcusowi toczyło się dalej, zgodnie z jego wymaganiami, w miarę powolnego procesu.
Sarah złożyła zeznania, Lily została zabezpieczona przed niepotrzebnym przesłuchaniem, a Nathan dostarczył oryginalny list, fałszywą bransoletkę i notatkę znalezioną w płaszczu Lily.
Tymczasowe ograniczenia bezpieczeństwa pozostały w mocy, podczas gdy rozważano decyzje długoterminowe.
Celem Sary nie była zemsta.
Chodziło o kontrolę nad tym, gdzie mieszka, kto się z nią kontaktuje i jak wychowywane są jej dzieci.
Po raz pierwszy od lat te wybory należały do niej.
Następnej zimy Sarah znalazła mały dom, do którego mogła dojechać samochodem z posiadłości Nathana.
Nathan zaproponował, że kupi jej ten prezent, ale ona odmówiła.
Pomógł jej z depozytem dopiero po tym, jak spisali warunki spłaty, które ją usatysfakcjonowały.
W dniu przeprowadzki Lily osobiście wyniosła ceramiczną miskę ze stołu przy wejściu.
Gdy szła, kamienie grzechotały o bransoletkę.
„Dokąd to zmierza?” zapytała.
Sarah spojrzała na Nathana, a potem na nowe drzwi wejściowe.
„Obok naszych kluczy” – powiedziała.
Tego wieczoru śnieg zaczął padać miękkimi płatkami, zamiast oślepiającego śniegu, jaki pamiętała Lily.
Nathan pomógł ustawić trzy pary małych butów w pobliżu grzejnika, podczas gdy Sarah po raz pierwszy od siedmiu lat zapinała starą bransoletkę wokół nadgarstka.
Zanim wyszedł, Nathan zapalił światło na ganku.
Lily spojrzała przez okno na jasną ścieżkę prowadzącą z podjazdu do drzwi.
„Czy czekamy na kogoś?” zapytała.
Nathan spojrzał na Sarę i tym razem żadne z nich nie odwróciło wzroku.
„Nie” – powiedział. „Upewniamy się, że każdy, kto wraca do domu, będzie widział drogę”.
