Część 2
Daniel kucnął obok mnie, pachnąc drogą wodą kolońską i zdradą.
„Co powiedziałeś?”
Przełknąłem ból, aż zamienił się w ogień. „Powiedziałem, że popełniłeś błąd”.
Jego twarz stwardniała. „Jedynym błędem, jaki popełniłem, było poślubienie osoby z organizacji charytatywnej, która miała uszkodzoną macicę”.
Celeste zachichotała.
Ten śmiech coś ze mną zrobił. Oderwał ode mnie ostatnią miękką rzecz, jaką zachowałem dla Daniela.
Przez sześć lat stałam obok niego na balach, uśmiechałam się mimo obelg i pozwalałam jego rodzicom traktować mnie jak przedmiot. Ignorowałam komentarze Elaine na temat mojego „złego pochodzenia”. Tolerowałam, jak Victor nazywał mnie „całkiem ładną, ale bezużyteczną”. Wybaczyłam Danielowi chłód, nieobecność i kłamstwa.
Ale głupoty nigdy nie wybaczyłem.
A Daniel był na tyle głupi, że uwierzył, iż milczenie oznacza poddanie się.
Na zewnątrz cicho wyła syrena.
Victor zauważył to pierwszy. Odwrócił głowę w stronę okien.
Zobaczyłem błysk w jego oczach.
Jeszcze nie strach.
Uznanie.
Słyszał już ten dźwięk w salach konferencyjnych, gdzie padali wrogowie.
Daniel nadal występował.
„Wszyscy” – oznajmił, rozkładając ramiona – „przepraszam za tę scenę. Moja żona zawsze zmagała się z zazdrością. Dzisiaj zaatakowała niewinną, ciężarną kobietę”.
Celeste szeroko otworzyła oczy i pochyliła się ku niemu.
Zaśmiałem się.
Bolało tak bardzo, że na kącikach mojego pola widzenia pojawiły się czarne plamy, ale i tak się roześmiałam.
Danielowi zadrżała szczęka. „Co cię tak śmieszy?”
„Przećwiczyłeś to” – powiedziałem. „Ale zapomniałeś o kamerach”.
Jego wzrok powędrował w górę.
W kątach sali balowej, z kwiatowych kompozycji, spoglądały maleńkie, czarne soczewki. To nie była ochrona hotelowa. Moja.
Twarz Victora pobladła.
Elaine szepnęła: „Wiktor?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
