„Ona jest w ciąży z prawdziwym dziedzicem, ty bezpłodny śmieciu” – zadrwił.
Przez jedną niemożliwą sekundę nikt się nie poruszył.
Wtedy Celeste zaczęła klaskać.
Powoli.
Dołączył do niej Malcolm.
Dźwięk wypełnił pomieszczenie niczym owady.
Leżałam tam, oszołomiona, moje dziecko wierciło się we mnie, a mój policzek był przyciśnięty do podartego papieru do pakowania.
Adrian pochylił się. „Podpisz dziś wieczorem papiery rozwodowe, a może pozwolę ci odejść z godnością”.
Drzwi wejściowe otworzyły się gwałtownie.
Mój ojciec stał w drzwiach, deszcz spływał mu po czarnym płaszczu, a wokół niego stało dwóch umundurowanych funkcjonariuszy i kobieta w grafitowym kostiumie.
Jego wzrok odnalazł mnie na podłodze.
Następnie podnieśli piłkę do Adriana.
„Zabierz ręce z mojej córki” – powiedział – „zanim zapomnę, że przyszedłem tu z policją”.
Część 2
Adrian roześmiał się pierwszy, ponieważ aroganccy mężczyźni zawsze mylą milczenie ze słabością.
„Naprawdę, Lena?” zapytał. „Zadzwoniłaś do taty?”
Mój ojciec nie odpowiedział. Przeszedł przez pokój, uklęknął obok mnie i położył drżącą dłoń na moim ramieniu.
„Już jedzie karetka” – powiedział cicho.
Skinąłem głową. Gardło mnie paliło, ale zmusiłem się do wypowiedzenia tych słów.
„Dziecko się poruszyło.”
Jego twarz się zmieniła. Najpierw ulga. Potem wściekłość, kontrolowana i zabójcza.
Kobieta w grafitowym kostiumie zrobiła krok naprzód. „Adrian Vale?”
Uśmiechnął się ironicznie. „Kto pyta?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
