Część 2
Celeste szybko doszła do siebie. Arogancja zawsze była jej najsilniejszym środkiem znieczulającym.
Złożyła serwetkę. „To absurd. Wezwałeś policję, bo dzieciak z ulicy wymyślił historię?”
Chłopiec drgnął. Przesunąłem go za Eliasa.
W ciągu kilku minut funkcjonariusze weszli bez syren. Detektyw Quinn pojawił się w szarym garniturze, a za nim inspektor ds. bezpieczeństwa żywności z torbami na dowody. Kierownik zamknął kuchnię. W jadalni rozległy się dzwonki telefonów, ale ochrona nakazała wszystkim pozostać na miejscach.
Martin Vale wyszedł z baru.
To zaskoczyło Celeste bardziej niż policję.
„Co on tu robi?” zapytałem.
Martin wymusił uśmiech. „Spotkanie obiadowe”.
„Z moją żoną?”
Wyraz twarzy Celeste się wyostrzył. „Przestań grać, Adrianie”.
Quinn zebrał oba talerze, kieliszek Celeste do wina, fartuch kelnera i butelkę znalezioną za pojemnikiem na mąkę. Kelner, Luis, osunął się na krzesło, zanim ktokolwiek zdążył go o coś zapytać.
„Groziła mojej córce” – wyrzucił z siebie. „Pani Cross powiedziała, że Martin może kazać funkcjonariuszom imigracyjnym zabrać mi rodzinę. Zapłaciła mi dziesięć tysięcy dolarów”.
„Kłamczuchu!” – warknęła Celeste.
Quinn położyła dyktafon na stole. „Proszę mówić dalej, pani Cross.”
Celeste zamilkła.
Chłopiec miał na imię Noah. Spał za restauracją z matką, która zaginęła dwie noce wcześniej po rozpoczęciu rehabilitacji. Pracownicy kuchni czasami dawali mu resztki. Tego popołudnia podczołgał się pod okienko dostawy i podsłuchał, jak Celeste instruuje Luisa.
Zaryzykował jedyną dostępną mu formę dobroci, aby uratować mi życie.
Uklęknąłem obok niego. „Postąpiłeś słusznie”.
„Czy umrzesz?” zapytał.
“NIE.”
Celeste, stojąca nieopodal, znów się uśmiechnęła. Wierzyła, że butelka niczego nie dowodzi. Wierzyła, że Martin wymazał transfery i zmienił dokumentację medyczną. Przede wszystkim wierzyła, że moje rzekome problemy z pamięcią sprawiły, że poczułam się bezradna.
Dałem jej tę pociechę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
