Potem przyszła kolejna osoba.
Beth zaczęła klaskać.
Wkrótce salę gimnastyczną wypełniły brawa.
Miriam wzięła torebkę i wyszła.
„Mark” – warknęła. „Wychodzimy”.
Nie poruszył się.
Zatrzymała się przy drzwiach i spojrzała na niego. „Idziesz czy nie?”
“Wychodzimy.”
Mark spojrzał na jej dłoń, która wciąż ściskała jego rękaw. Potem delikatnie ją cofnął.
„Nie” – powiedział cicho.
Miriam skrzywiła się, ale nikt jej nie gonił, gdy odeszła.
***
Kilka minut później wyszedłem na zewnątrz.
Już prawie dotarłem na parking, gdy Mark zawołał moje imię.
“Daphne, zaczekaj.”
Zatrzymałem się, ale nie odwróciłem się od razu.
Wyszedłem na zewnątrz.
To było dla mnie coś nowego.
Wcześniej odwróciłbym się szybko. Z radością. Z wdzięcznością.
Tym razem nie spieszyłem się.
Stał kilka stóp dalej, z rękami w kieszeniach.
„Przepraszam” – powiedział. „Pomyliłem się”.
„Tak” – powiedziałem. „Byłeś.”
“Myliłem się.”
Przełknął ślinę. „Zapomniałem, kim jesteś”.
„Nie, Marku. Pozwól komuś innemu ci to powiedzieć.”
Jego oczy zabłysły. „Możemy porozmawiać? Pięć minut?”
„Przez lata błagałam cię o pięć szczerych minut.”
“Ja wiem.”
„Nie” – powiedziałem. „Nie musisz. Bo gdybyś to zrobił, dałbyś mi je, zanim musiałbym się bronić przed obcymi”.
„Czy jest jakaś szansa?” zapytał.
“Po co?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
