CZĘŚĆ 3

„Uczę literatury” – powiedziałem. „W tym tygodniu uczyłem studentów o mało wiarygodnych narratorach”.

Miriam prychnęła.

„Och, proszę.”

„Nierzetelny narrator ukrywa prawdę” – kontynuowałem. „Czasami kłamiąc. Czasem przemilczając pewne szczegóły. Czasem uśmiechając się i prezentując wszystkim wypaczoną wersję kogoś innego”.

W pokoju zapadła cisza.

„W liceum Miriam mówiła ludziom, że uważam się za lepszego od nich, bo lubię książki. Mówiła, że ​​jestem oschły, bo jestem nieśmiały. Mówiła, że ​​jestem zarozumiały, bo nie umiem się bronić”.

Miriam skrzyżowała ramiona.

„Byłeś zarozumiały.”

„Nie” – powiedziałem. „Bałem się”.

Tym razem nie miała szybkiej odpowiedzi.

Więc kontynuowałem.

„Potem Mark się ze mną ożenił, a Miriam opowiedziała mu nową historię. Powiedziała mu, że jestem krytyczna, zimna i niemożliwa do pokochania”.

Mark spojrzał w górę.

„Daphne. Nie tutaj.”

„Tak, Mark. Tutaj.”

Zacisnął szczękę.

„To nie jest sprawiedliwe.”

Prawie się roześmiałem.

„Masz na myśli publiczne? Bo niesprawiedliwe byłoby wrócić do domu do męża, który już mnie osądził. Skłamała, bo tak po prostu robi. Ale ty jej uwierzyłeś, bo to było łatwiejsze niż proszenie mnie o prawdę”.

Wzdrygnął się.

Miriam zrobiła krok naprzód.

„Nie obwiniaj mnie za rozpad małżeństwa”.

Zwróciłem się do niej.

„Przez lata obwiniałem siebie. Już nie dostaniesz tego daru.”

Jej twarz stwardniała.

„Przez lata myślałam, że Miriam cię ukradła” – powiedziałam Markowi. „Dziś w końcu zrozumiałam. Ona tylko otworzyła drzwi. Ty przez nie przeszedłeś”.

Oczy Miriam napełniły się łzami gniewu.

„Słuchacie tego wszyscy?” krzyknęła. „Zapłaciła mężczyźnie, żeby stał obok niej!”

„Tak” – powiedziałam. „Tak. Zatrudniłam Nortona, bo bałam się wejść do tego pokoju sama. Nie dlatego, że potrzebowałam mężczyzny, który dodałby mi wartości, ale dlatego, że potrzebowałam kogoś u boku, komu jeszcze nie powiedziano, że jestem bezwartościowa. Nie miałam pojęcia, że ​​cię zna”.

Przy budce fotograficznej stała kobieta.

„Ona też mi to zrobiła” – powiedziała. „Powiedziała wszystkim, że oszukiwałam przy eseju stypendialnym. Nie zrobiłam tego”.

Mężczyzna stojący obok stołu z ponczem dodał: „Powiedziała ludziom, że dostałem tę pracę, bo mój wujek pociągał za sznurki”.

Mark powoli odwrócił się w stronę Miriam.

„Ile z tego, co mi powiedziałeś o Daphne, było prawdą?”

Miriam złapała go za rękaw.

„Wybierasz ją teraz?”

Podniosłem mikrofon.

„Nie. Teraz nie może mnie wybrać.”

Beth, przewodnicząca zjazdu, weszła na scenę i wzięła do ręki wydrukowany program.

„Miriam” – powiedziała – „nie wygłosisz toastu na zakończenie”.

Miriam zamarła.

„Nie możesz tego zrobić.”

„Właśnie to zrobiłem.”

Beth spojrzała na mnie.

„Daphne, czy byłabyś chętna?”

W tłumie zobaczyłem Nortona, który cicho ustąpił mi miejsca.

„Tak” – powiedziałem. „Zrobiłbym to”.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!