— Ma znamię.
— Gdzie?
— Na lewym ramieniu, przy obojczyku. Małe, ciemne i owalne.
Położna uśmiechnęła się.
— Nic niezwykłego.
Zamknęłam oczy.
Po raz pierwszy od dziesięciu lat pozwoliłam sobie uwierzyć, że ten trudny okres wreszcie się skończył.
Około piętnastu minut później do sali weszła inna pielęgniarka, trzymając noworodka owiniętego w kocyk.
— Ktoś chce poznać tatusia — powiedziała.
Caleb natychmiast wstał.
Pielęgniarka podała mu dziecko.
Zobaczyłam, jak jego twarz łagodnieje.
Ale wtedy kocyk lekko się zsunął.
Caleb zamarł.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Caleb?
Nie odpowiedział.
Patrzył na odsłonięte ramię dziecka.
Jego twarz nagle zrobiła się biała.
— Nie… — wyszeptał.
Pielęgniarka zmarszczyła brwi.
— Proszę pana?
Caleb ostrożnie odsunął kocyk jeszcze niżej.
Potem spojrzał na mnie.
— Nie. To niemożliwe.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
— Co się stało?
— Znamię.
Spojrzałam.
Na prawym ramieniu dziewczynki znajdowało się niewielkie, czerwonawe znamię.
Caleb pokręcił głową.
— Nie to.
— Co chcesz powiedzieć?
— Znamię naszej córki było ciemne. Owalne. I znajdowało się na lewym ramieniu.
Pielęgniarka próbowała go uspokoić.
— U noworodków skóra może wyglądać różnie. Ale wszystko sprawdzimy.
— Nie.
Głos Caleba stał się stanowczy.
— Doskonale pamiętam, co widziałem.
Spojrzał na opaskę identyfikacyjną na nodze dziewczynki.
Moje imię.
Jego imię.
Nasz numer szpitalny.
Wszystko się zgadzało.
A jednak Caleb wyglądał na przerażonego.
— Daj mi ją — wyszeptałam.
Podał mi dziecko.
Była maleńka, ciepła i spokojnie spała.
I wtedy do głowy przyszła mi straszna myśl.
A jeśli Caleb miał rację?
— Proszę wezwać starszą pielęgniarkę — powiedziałam.
Po kilku minutach przyszła kobieta o imieniu Denise razem z pielęgniarką, która badała naszą córkę tuż po porodzie.
Caleb opisał znamię.
Denise spojrzała na drugą pielęgniarkę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
