— Przyszedłem pożegnać się z siostrą Anastazją.
Lekarz był zaniepokojony.
„Czy wiesz, że ją tu przywieziono?”
– Oczywiście.
„Kto ci powiedział?”
Kobieta się uśmiechnęła.
– Sam to wysłałem.
Aleksiej poczuł, jak wszystko w jego wnętrzu staje się zimne.
Anastazja powiedziała, że przeorysza jest niebezpieczna.
A teraz ta kobieta stała tuż przed nim.
„Muszę z tobą porozmawiać” – powiedziała Katarina.
– Teraz jest za późno.
„Dla zmarłych czas nie ma już żadnego znaczenia”.
To sformułowanie brzmiało dziwnie.
Zbyt spokojnie.
Woroncow nie otworzył.
— Poczekaj na korytarzu.
– Oczywiście.
Katarina odeszła.
Aleksiej zwrócił się do Michaiła.
— Zamknij drzwi.
– Już.
— I zadzwoń na policję.
Michaił wyjął telefon.
Ale ekran nagle zgasł.
— Opłata wyniosła czterdzieści procent.
Woroncow wyjął swoją.
Ten sam problem.
— Nie ma sygnału.
Spojrzeli na siebie.
Zdarzało się to już wcześniej w budynku kostnicy, ale teraz ten zbieg okoliczności wydawał się zbyt podejrzany.
— Czy jest telefon stacjonarny?
– W biurze administratora.
– Iść.
Michaił wyszedł.
Wrócił po minucie.
– To nie działa.
Aleksiej powoli spojrzał na ciało Anastazji.
— Więc czekamy.
– Co?
— Dwie godziny.
Czas płynął boleśnie powoli.
Nie zapalali już światła na korytarzu.
Katarina zniknęła.
Ale nikt nie wiedział, czy ona naprawdę odeszła.
Dwadzieścia minut później Michał nagle powiedział:
— Panie doktorze, dlaczego ona pisała dokładnie dwie godziny?
– Nie wiem.
„Może wiedziała, że coś się wydarzy w tym czasie?”
Aleksiej podszedł do ciała.
Uważnie przyglądał się dłoniom Anastazji.
Na jednym palcu pojawiła się cienka plama.
Wygląda jakby pierścień został niedawno zdjęty.
— Czy miała pierścionek?
W dokumentach nie było niczego.
Michał spojrzał na zdjęcie zrobione podczas przedstawienia.
— Jego tu też nie ma.
— Okazało się, że ktoś je zabrał.
Zaczęli ponownie oglądać ubrania.
W podszewce odkryto drugą kieszeń.
W środku znajdował się mały metalowy klucz.
Na breloku wygrawerowany był numer:
17.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
