„Nie. Następnego ranka Matkę Inés zabrano do szpitala. Zmarła trzy dni później”.
Samochód ucichł.
Matka Caridad patrzyła przez przednią szybę.
„Zapomniałem o tym.”
„Po tylu latach?” zapytała Paloma.
„Myślałem, że znajdują się tam stare zapisy parafialne”.
Esperanza poczuła w dłoni wciąż ciepły biały kamień.
„Co było napisane na kopercie?”
Matka Caridad spojrzała na nią.
„Twoje imię.”
Dotarli do kolejnej wioski, gdy dzwon kościelny zadzwonił sześć razy.
Matka Caridad weszła do małego urzędu pocztowego i zatelefonowała do klasztoru.
Odpowiedziała siostra Łucja.
„Wszystko tu w porządku” – powiedziała. „Dzieci zjadły, Miguel śpi, a Tomás nie wspiął się na drzewo figowe”.
Matka Caridad pozwoliła sobie na krótki uśmiech.
“Dobry.”
„Znalazłeś Elenę?”
“Tak.”
„A Esperanza?”
„Ona ma się dobrze.”
Nastąpiła chwila ciszy.
Wtedy głos Lucíi stał się cichszy.
„Mamo, jest coś, co powinnaś wiedzieć.”
Uśmiech Matki Caridad zniknął.
“Co się stało?”
„Siostra Beatriz opuściła klasztor dziś po południu”.
“Lewy?”
„Powiedziała, że wezwano ją do biura diecezjalnego”.
„Przez kogo?”
„Ona nie powiedziała.”
Matka Caridad spojrzała przez szybę w stronę samochodu, w którym czekali Esperanza i doktor Paloma.
„Czy ona coś wzięła?”
„Nie wiem. Ale po jej wyjściu poszłam sprawdzić archiwum kaplicy”.
Matka Caridad chwyciła słuchawkę.
“Dlaczego?”
„Ponieważ miała przy sobie jeden ze starych kluczy do archiwum.”
“I?”
Lucía zawahała się.
„Szafka była otwarta.”
Matka Caridad zamknęła oczy.
„Czy czegoś brakowało?”
„Jedna koperta.”
„Widziałeś to nazwisko?”
“Tak.”
Głos Lucíi stał się niemal szeptem.
„List był adresowany do Any Valdés.”
Matka Caridad spojrzała w stronę ciemniejącej drogi.
List, który Matka Inés powierzyła jej wiele lat temu, zniknął.
I po raz pierwszy wiedzieli dokładnie, kto ją zabrał.
Ale nadal nie wiedzieli, czy siostra Beatriz próbowała ukryć prawdę.
albo w końcu przywrócić.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
