Część 2 Zamarłam na środku podjazdu do mojego domu, gdy mała dziewczynka, której nigdy nie nazywałam córką, wbiegła mi w ramiona, owinęła się wokół mojej szyi i krzyknęła: „Tato!”.

„Panie Whitfield, pani Alvarez pana potrzebuje.”

Otworzyłem drzwi.

Maria stała tam trzymając drewniane pudełko Sophii.

Jej twarz znów straciła wszelki kolor.

„Znalazłam klucz” – powiedziała.

Podniosła mały mosiężny klucz przywiązany do wyblakłej, niebieskiej wstążki.

Keller wpatrywał się w to.

„Gdzie to było?”

„Wewnątrz wyściółki pudełka.”

Wziąłem to od niej.

Wzdłuż trzonu wygrawerowano numer.

Keller podszedł bliżej.

„To nie jest klucz do depozytu bankowego.”

„Rozpoznajesz to?”

„Pochodzi z Bellwether House.”

„Jak możesz być tego pewien?”

„Przed remontem w pokojach pacjentów używano mosiężnych kluczy. Każdy był grawerowany.”

„Pokój 214?”

Keller skinął głową.

Maria spojrzała na nas.

„Bellwether zamknięto dwa lata temu”.

„Nie” – powiedział Keller. „Skrzydło medyczne zostało zamknięte. Budynek mieszkalny został sprzedany”.

„Do kogo?” – zapytałem.

Zawahał się zanim odpowiedział.

„Na fundację charytatywną”.

„Jaki fundament?”

Keller sięgnął po jeden z plików i przerzucił kilka stron.

Następnie położył dokument na biurku.

Na dole widniała nazwa organizacji, która kupiła Bellwether.

Fundacja Rodziny Claire Whitfield.

Wpatrywałem się w tę stronę.

„To niemożliwe. Założyłem fundację po śmierci Claire”.

„Tak” – powiedział cicho Keller. „Ale według dokumentów nieruchomości, zakup został zatwierdzony trzy miesiące przed jej śmiercią”.

Spojrzałem na podpis.

To było moje.

Nie podobne do mojego.

Kopalnia.

A przecież nigdy w życiu nie widziałem tego dokumentu.

Maria mocno skrzyżowała ramiona.

„Ktoś podpisał się za ciebie.”

„Nie” – powiedziałem.